என்னதான் இருக்கிறதோ? அந்த டீயில்...

என்னதான் இருக்கிறதோ?
அந்த டீயில்...

அதை பருகுகையில்,
மேலாய் நிற்கும்,
ஒவ்வொரு நுரையும்,
ஒவ்வொரு முறையும்,
ஒவ்வொன்றாய்.....

தெரிகிறது, தெறிக்கிறது!
தெரிவது என்ன?
தெறிப்பது என்ன?
அவரவர் மனதை பொறுத்தது...

இல்லாது - இல்லாதது

இல்லாது போனதென்று,
இதுவரை - பிரச்சனை

இருப்பதாய்

எண்ணிய மனம்...

இல்லாது போனது 

இருப்பறிந்ததும், 

இல்லாமல் 

இருந்த பிரச்சனை, மீண்டும்

இல்லாது போனது!

சிறகுகள்

சில நேரங்களில்,
சிறகுகள் ஏன்
முளைத்தது என்ற
எண்ணம்
எழாமல் இல்லை...

எது உயரம்,
எதற்கு உயரம்?
ஏன்?எதனால்
என்று எல்லாமும் தோன்றும்...

அப்படித் தோன்றுவதே
இயல்பென்று,
இயல்பாய் கடப்பதைத்தவிர
வேறென்ன செய்ய...?!

பேசும் படம்

நண்பர் ஒருவர், பகிர்ந்திருந்த ஒரு புகைப்படத்திற்கு என்னுடைய கற்பனையில் ஒரு முயற்சி, கவிதை வடிவில் 

காலமெல்லாம்
நெற்களத்தில் கதிர் அறுத்து
பழகிய கைகள்;
தேவைப்படின் -
போர் களத்தில்
பகைவர் கழுத்தறுக்கவும் வல்லவை;

எனினும்,|
எம் தொழில்
போர் அடித்து நெல் பெருக்குவதே,
போர் மூட்டி
குருதி பெருக்குவது அல்ல...

எதை உயர்த்த வேண்டும்,
எதைத் தாழ்த்த வேண்டும் என்பதை
யாம் நன்கறிவோம்…

காடுமேடுகளில் வசிக்கும்
வேசமில்லா
பாமரனும் நானே,
பாருக்குப் பாசமிக்க
மன்னனும் நானே...

இத்தனை நாளாய் எங்கிருந்தாய்? - II

நான் படித்த ஒரு வார இதழின் ஒரு பகுதியில் குறிப்பிட்டு இருந்ததை நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். ஒரு சிறிய கட்டுரையில் வெளியான ஒரு சிறிய தகவல் அல்லது யோசனை, பின்னாளில் எப்படி அனைவருக்கும் பயன்படும் ஒரு ஊடகமானது என்பதை பற்றியது அது. அதில் குறிப்பிட்டு இருந்தது இதுதான் 

ஆஸ்திரியா நாட்டில் 1800 களின் மத்தியில் ஒரு பேராசிரியர், மக்கள் எப்படி எளிதாக தங்களுக்குள் அதிகம் செலவில்லாமல் தகவல்களை பரிமாறிக் கொள்ள முடியும் என்பதை பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதி இருந்ததாகவும், அதில் அவர் கூறி இருந்த ஒரு யோசனையின் அடிப்படையில் உருவானதுதான் தற்போதைய காலத்தில் நாம் பயன்படுத்தும் அஞ்சல் அட்டை என்ற ஒரு விஷயத்தை குறிப்பிட்டு இருந்தார்கள்.

இந்த தகவலைப் படித்ததும் ஒரு பதிவு போட வேண்டுமென்று முடிவு செய்து இருந்தேன். அதற்கான இடைவெளி கொஞ்சம் அதிகம்தான், இருந்தாலும் இப்போது அது இறுதி வடிவம் பெற்றுவிட்டது. சமீபத்தில் நான் பார்த்த ஒரு திரைப்பட காட்சியில், ஒரு சிறிய விஷயத்தை வைத்து அதை ஒரு கதையாக உருவானதாக காண்பித்து இருந்தார்கள். உடனே இந்த பதிவினை எழுத ஆரம்பித்துவிட்டேன். எதேச்சையாக, ஒரு பேராசிரியர் கொடுத்த ஒரு ஐடியா வை வைத்து, பின்னாளில் அது மிகப்பெரிய ஒரு தகவல் பரிமாற்றமாக முடிந்தது என்பதை எளிதாக கடந்து விட முடியாது. என்னதான் அந்த பேராசிரியர் யோசனை சொல்லி இருந்தாலும், அதைக் கவனிக்கவும், அதை செயல்படுத்தவும் ஒருவர் இருந்திருக்க வேண்டும். அதாவது, ஒருவரின் தேடலுக்கான விடையினை அந்தப் பேராசிரியர் வழியாகக் கண்டுகொண்டிருக்கிறார் என்றால் அது மிகையல்ல.

நான் ஏற்கனவே சில பதிவுகளில் புத்தகம் வாசிப்பைப் பற்றிய எனது கண்ணோட்டம் வேறு என்று கூறி இருந்தேன். மேலும் நமக்கான அறிவு தேடல் என்பது வெவ்வேறு வழிகளில் நமக்கு கிடைக்கும் வாசிப்பு ஒன்று மட்டுமே அதை பூர்த்தி செய்வது இல்லையென்று. தேடலுக்கான விதையானது - கண்டு,கேட்டு,உண்டு,உயிர்த்து என எவ்விதமாக தேடினும் கிடைத்துவிடும். ஆயினும் அதற்கான முயற்சியும், தேடலும் கண்டிப்பாக நம்மிடம் இருக்க வேண்டும். 

ஒரு தமிழ் படத்தில் வரும் முக்கியமான உரையாடல் இது, 

உன் வாழ்க்கையில் ஒரே ஒரு லட்சியம் அல்லது குறிக்கோள் வைத்துக்கொள். அதை சுற்றி உன்னுடைய கவனத்தை திருப்பி அதை நோக்கி பயணி என்பதுதான் அது. 

ஒரு சிறிய விதையில் இருந்துதான் மிகப்பெரிய ஆலமரம் வருகிறது, அதுபோல நம்முடைய ஒவ்வொரு ஆக்கப்பூர்வமான சிந்தனையில் இருந்தும் ஏதேனும் ஒரு புதிய படைப்புகள் உருவாகக் கூடும். இதை திடமாக நம்பிக்கொண்டுதான் இன்று பலரும் "Start Up / Entrepreneur" என்று சொல்லப்படும் தொழில் முனைவோர், அவர்களது சிந்தனைகளை உருவாக்க ஓடிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். 

சிறிது காலத்திற்கு முன்பு வரை, நமது வீட்டு வாசலில் வந்து கார் அல்லது ஆட்டோ நம்மை வந்து அழைத்து செல்வதற்கு நமது கைபேசியிலேயே வசதிகள் வந்துவிடும் என்று எண்ணிப் பார்த்து இருப்போமா? ஒரு சிறிய யோசனையினை வைத்து எப்பேர்ப்பட்ட வளர்ச்சியினை அடைந்து இருக்கிறார்கள் இந்த "App" ஐ உருவாக்கியவர்கள். [மன்னிக்கவும் - இந்த வசதி இன்னும் பெரு சிறு நகரங்களுக்கு மட்டுமே உள்ளது]. இது போல, பலவற்றை நாம் அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். 

அதாவது ஒரு ஐடியா/கரு என்பது எங்கிருந்து வேண்டுமென்றாலும் வரலாம். அதை நாம் எப்படி எடுத்துக் கொள்கிறோமோ அதன்படியே நமது பயணம் தொடரும். அது மாதிரி, தற்போதைய சூழலில் இருக்கும் இந்த பறந்து விரிந்த இந்த உலகில், ஒரு ஐடியா(கரு) வை எப்படி, முன்னின்று எடுத்து வெற்றி பெருகிறோமோ அதை பொறுத்துதான் நமது வாழ்க்கை அமையும். அதற்கு தனியாக ஒரு தேடல் வேண்டும்,விடா முயற்சி வேண்டும். நாம் பார்க்க கூடிய ஒவ்வொரு விஷயமும் அதற்கென ஒரு தனி வரலாறு அல்லது கதை இருக்கும். நான் எழுதும் இந்த கட்டுரை முதற்கொண்டு. 

ஒரு வாசகர் / நண்பர் ஒருவர் ஒரு புத்தகம் எப்படி உருவாகிறது என்பதை பற்றி ஒரு பதிவு வேண்டுமென்று கேட்டிருந்தார். 

நான் அதற்கென தனியாக எதையும் தேடி அலையாமல், என்னுடைய அனுபவத்தையே பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். நான் கல்லூரியில் பயின்று கொண்டிருந்த போது, கல்லூரியில் எங்களது "Department" காக வருடா வருடம் ஒரு புத்தகம் வெளியிடுவது உண்டு. நான் இறுதி ஆண்டு படித்தபோது, அந்த புத்தகத்திற்கான "Editor" பொறுப்பை நான் ஏற்றிருந்தேன். அந்த புத்தகத்திற்கு பெயர் வைப்பதில் இருந்து, எமது நண்பர்களிடம் அவர்களது படைப்புகளை வாங்குவது [கட்டுரை, கவிதை, முக்கிய குறிப்புகள்-தகவல்கள், ஓவியம்] என பலவிதமான கலவையாக அவர்கள் தரும் படைப்புக்களை தொகுப்பது ஒரு பெரிய வேலையாக இருந்தது. அதில் தவறு இருந்தால் அவர்களிடம் விளக்கம் கேட்பது என பல வேலைகள் இருந்தது. அதன்பிறகு, பதிப்பகத்திற்கு சென்று அவர்களிடம் பல "Proofs" பார்க்க வேண்டி இருந்தது. நாம் செய்யும் சிறு பிழையும், பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதால் பல மணி நேரங்கள் செலவிட வேண்டி இருந்தது. ஒரு சிறிய புத்தகத்திற்கே, அதுவும் வெகு சிலருக்கு மட்டுமே கொடுக்கப்படும் புத்தகத்திற்கே இவ்வளவு மெனக்கெடல் என்றால், அநேகம் பேராலும் படிக்கும் புத்தகத்திற்கு எவ்வளவு மெனக்கெடல் இருக்கும்? 

இந்த பதிவினை எங்கோ ஆரம்பித்து எங்கே கொண்டு போகிறேன்  என்று எண்ண வேண்டாம். நமது கேள்விகளுக்கான பதில்  என்றும் நம்மை சுற்றித்தான் இருக்கிறது. ஆயினும், நாம்தான் அதை சரியாக கவனிக்காமல் சுற்றிக் கொண்டு இருக்கிறோம். நம்மை சுற்றி நாம் சரியாக கவனிக்க ஆரம்பித்தாலே ஒவ்வொரு நாளும் நாம் கற்றுக்கொண்டே இருக்கலாம். பல கேள்விகளுக்கான பதில் பெரும்பாலும் நம்மிடம் இருந்தும், நம் அனுபவத்தில் இருந்தும் கிடைத்துவிடும். பல நேரங்களில் நாம் கற்ற விஷயங்களை, பாடங்களை நாம் கண்டு கொள்ளாமல் போவதாலும், அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளாது போவதாலும் நமக்கான தேடல் இன்னும் நீள்கிறது. அவ்வளவுதான், மற்றபடி 

நம்மை சுற்றித்தான் நமது உலகம் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது, இது அறியாமல்தான் நாம் இவ்வுலகைச் சுற்றி வருகிறோம்.

முந்தைய சார்பு பதிவு # https://anbanvinoth.blogspot.com/2016/02/blog-post.html

சாப்பாட்டு ராமன் - தொடர் கட்டுரை

ஏற்கனவே சாப்பிட்டு ராமன் தலைப்பில் நான் ஒரு கட்டுரை எழுதி இருக்கிறேன், அதன் தொடர்ச்சியினை இங்கு பார்ப்போம்.

இந்த கட்டுரை எழுதுவதற்கு மிக முக்கிய காரணம், என்னுள் எழுந்த கேள்விதான். அது என்னவெனில், சமீப காலமாக மிக அதிகமான அளவில் அதிகரித்து வரும் பலதரப்பட்ட உணவு வகைகள்தான் அது. இன்னும் குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டுமென்றால், ஒவ்வொரு உணவினையும், வெவ்வேறுவிதமான கலவையாக கொடுப்பதில் பல உணவகங்களும் தற்போது முனைப்பு காட்டி வருகின்றன, அது உணவின் தரத்தினையும், நமது ஆரோக்கியத்தினையும் பாதிக்காத வகையில் இருந்தால் நலம். ஆனால் , பார்க்கும் பல்வேறு புதிய உணவு காம்போக்களும் சற்று பயமுறுத்துவதாகத்தான் இருக்கிறது. 

அன்றாடம் நாம் உண்ணும் இட்லியில் இருந்து அதன் வேறு ஒரு பரிணாமத்தை கொடுத்துக் கெடுத்துக் கொண்டிருப்பதாக எண்ணுகிறேன். அதாவது அந்த இட்லியினை மேற்கத்திய கலாச்சார உணவுகளின் சுவையினையும் பிணைத்து கொடுப்பது. உதாரணமாக, இட்லி-பர்கர் மாதிரியான முயற்சி. நான் ஏற்கனவே கூறியது போல, அந்தந்த இடங்களுக்கும் ஒவ்வொரு சிறப்பு உண்டு. அதிலும் குறிப்பாக அந்தந்த பகுதிகளுக்கென சிறப்பு உணவுகள் உண்டு. அது அந்த வட்டார மக்களுக்கும் அவர்களின் வாழ்வு முறைக்கும் ஒத்துப் போவதாலும் பிடித்துப் போவதாலும் அது அவர்களுக்கென ஒரு உணவாகிறது. அதை எல்லோருக்குமென மாறுவது சற்று கடினம்தான், இருந்தாலும் சற்று முயற்சித்தால் கிடைப்பதற்கு வாய்ப்பு உள்ளது. 

இருப்பினும், இந்த முயற்சிகள், மிக நல்ல முறையில் இருப்பின் உணவு ருசி பிரியர்களுக்கு கொண்டாட்டம்தான். புதுப்புது உணவுகளை சுவைக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்பதால் அவ்வாறு சொல்கிறேன். 

எனக்கு பிடித்த ஒரு தொலைக்காட்சி தொடரில் வரும் ஒரு பகுதியினை குறிப்பிட விரும்புகிறேன். அந்த நிகழ்ச்சியானது உணவினை பற்றியது. வாரம்தோறும் ஒரு ஒளிபரப்புவதால் அதை ஒரு தொடர் எனவும் சொல்லலாம். அந்த நிகழ்சியில் வரும் புகழ் பெற்ற சமையல் கலைஞர், அவர் தேடி சென்று பல இடங்களில் கிடைக்கும் அற்புத உணவுகளின் வரலாறு, அதன் மூலப்பொருட்கள், செய்யும் முறை என பலவற்றையும் விரிவாக சொல்வார். அந்த பகுதி முடிந்த பிறகு, அவருடைய சமையல்கூடத்திற்கு வந்து, அவரது ரசனையில் அவர் சமீபத்தில் தெரிந்து கொண்ட அந்த உணவில் சிறு வித்தியாசத்தை புகுத்தி அதை செய்து காண்பிப்பார். அப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகளைத்தான் நான் குறிப்பிட்டு சொல்ல விரும்புவது, முயற்சியானது நல்லதொரு ஆரோக்கியமான சிந்தனையில் இருந்து வந்தால் அது நிச்சயம் வெற்றி பெரும். நான் குறிப்பிட்டு யாரையும் குறை சொல்லவில்லை, 

அதேநேரம் ஒரு மாற்றத்திற்கான முயற்சியானது எந்தவொரு இடத்தில் இருந்தும், யாரிடம் இருந்தும் வரலாம். அது சிறிய ஒரு உணவகம் ஆக இருக்கலாம், அல்லது பெரிய சமையல் நிபுணரிடம் இருந்து வரலாம். எப்படி இருப்பினும், அதற்கு முறையான வரவேற்பு இருந்தால் மட்டுமே அது அடுத்த கட்டத்த்தை நோக்கி செல்ல முடியும்.

இதில் அடுத்து ஒரு முக்கியமான ஒரு காரணியை சொல்லியே ஆக வேண்டும், அது "தேவை". ஒருவருடைய அல்லது பலரது தேவையினை பூர்த்தி செய்தாலும்கூட அந்த உணவு மிக விரைவில் அனைவரிடமும் மிக முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துவிடும். அதற்கு மிக சிறந்த உதாரணம், சென்னையில் அநேக இடங்களில் பிரபலமாக இருக்கும் "வடகறி". இதன் ஆரம்பம் எதுவாக இருக்கும் என்பதை, நம்மால் மிக எளிதாக கணிக்க முடியும். மீந்து போன வடையினை வீணாக்க விரும்பாமல், அதில் ஒரு முயற்சி செய்ததன் விளைவுதான் தற்போதைய "வடகறி". இது முற்றிலும் "தேவை" என்பதற்காக விளைந்த ஒரு உணவு பதார்த்தம்தான். இந்த வரிசையில் கொத்து ப்ரோட்டா போன்ற உணவுகளையும் அடக்கலாம். ஒருவருடைய தேவையினை மட்டும் வைத்து ஒரு உணவின் பரிமாணத்தை அளவிட முடியாது, அது அநேகம் நபர்களால் தேடப்படும் ஒரு உணவாக இருந்தால் மட்டுமே அதற்கான சாத்தியம் சாத்தியப்படும். 

ஒருவருடைய ருசியின் பசிக்கு பலவித புது உணவுகள் கிடைக்க கூடும். இருப்பினும் அது பலராலும் விரும்பப்பட்டால் மட்டுமே அது அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகரும் என்பதில் திடமான நம்பிக்கை உள்ளது. மீண்டும் அடுத்த பதிவில் பார்க்கலாம், அதுவரை ருசியின் பசியோடு காத்திருங்கள்.  

வானொலி... நீங்கள் வாசித்துக் கொண்டிருப்பது - அன்பன் வலைதளம் !!!

சமீபத்தில் குடும்ப நண்பர் ஒருவரை சந்தித்த போது, அவர் பகிர்ந்து கொண்ட ஒரு விஷயத்தின் தாக்கம்தான் இந்தக் கட்டுரையினை நான் எழுத தூண்டுகோலாக இருந்தது. அவர் IT-இல் நல்லதொரு பணியில் இருக்கும் நண்பர். அவரது அலுவலகத்தில், அவரது பரிந்துரையில் வேலைக்கு சேர்ந்த ஒருவர், சில மாதங்கள் கழித்து இவரிடமே சில வேலை-ரீதியிலான அரசியலை நிகழ்த்தியிருக்கிறார். இத்தனைக்கும் இவர் மிகுந்த அனுபவம் மிக்கவர், கம்பெனியின் முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கும் ஒருவர்கூட. இவரும் அதை எதுவும் பெரிதுபடுத்தாமல் இன்று வரை பொறுமை காத்து வருகிறார். மிக முக்கிய பொறுப்பில் இருந்தாலும், அவர் அந்த நபரை எதுவும் செய்ய விரும்பவில்லை. அதற்கு அவர் கூறிய காரணம் இதுதான். 

சிறுவயதில் அவர் வானொலி நிகழ்ச்சி ஒன்றில் கேட்ட குட்டி கதையின் தாக்கம்தான் அது. அதாவது, துறவி ஒருவர் தான் செல்லும் பாதையில், தேள் ஒன்று தண்ணீரில் தத்தளித்து உயிருக்குப் போராடுவதை பார்க்கிறார். உடனே அதைக் காப்பாற்றுவதற்காக தண்ணீரில் இருந்து கைகளில் எடுக்கிறார். இருப்பினும் அது அவரைக் கொட்டிவிட்டு மீண்டும் தண்ணீரிலேயே விழுந்துவிடுகிறது. தேள் கொட்டிய பிறகும், அவர் மீண்டு அதே போல முயற்சித்து மீண்டும் கடி வாங்குகிறார். 

இதைப் பார்த்து, அருகில் இருக்கும் நபர் அந்த துறவியிடம், "அது கொட்டும் என்று தெரிந்த பிறகும் ஏன் அதை காப்பாற்ற முயற்சி செய்கிறீர்கள்?" என்று கேட்கிறார். அதற்கு அந்த துறவி "கொட்டுவது அதன் குணம்,  உதவுவது எனது குணம். அது கொட்டுகிறது என்பதற்காக நான் எனது நல்ல குணத்தை விட விரும்பவில்லை" என்று முடிக்கிறார். இதை மனதில் வைத்தே தான் அவ்வாறு இருப்பதாக அவர் தெரிவித்தார். ஒரு வானொலி நிகழ்ச்சி எப்படி ஒருவரது வாழ்வில், நீங்கா இடம் பிடித்து அவரை நல்ல ஒரு திசையில் பயணிக்க வைத்திருக்கிறது என்று எண்ணும் போது மிக மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. இவ்வாறாக, எத்தனை எத்தனை பேர் பயனடைந்து இருப்பார்கள்? 

நல்லதொரு வானொலி நிகழ்ச்சியும் நல்லதொரு புத்தகம் கொடுக்கும் அனுபவத்தை கொடுக்க தவறியதில்லை என்றால் அது மிகையல்ல.

தொலைக்காட்சி மக்களின் அன்றாட வாழ்வில் கோலோச்சுவதற்கு முன்னாள் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஒரு அற்புத ஊடகம்தான் "வானொலி". தமிழில் இதன் பெயரை சொல்லும்போது எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது (பெயர் காரணத்தால்தான் என்னவோ). மக்களை பிணைக்க தபால், தந்தி, நாளிதழ், தொலைபேசி, தொலைக்காட்சி என பல வழிகள்/ஊடகங்கள் உள்ளன. அதில் வானொலிக்கும்  தொலைக்காட்சிக்கும் எப்போதும் மிக சிறந்த இடம் உண்டு. ஏனென்றால் இதில் பல முக்கிய விஷயங்கள் இருக்கின்றன, குறிப்பாக கலையின் மூலம் பல கருத்துக்களை மக்களுக்கு நேரடியாக கொண்டு சேர்க்க முடியும். ஊடகத்தின் தாக்கம் அறிந்தோர் பலர், இன்று இந்த மாதிரி ஊடகத்திற்கென்றே பிரத்யேகமான பிரிவும் எல்லோரது அரசியல் கட்சிகளிலும் இருப்பதை பார்த்தே, இந்த ஊடகத்தின் தாக்கம் என்ன என்பது நமக்கு விளங்கும். பாடல்களைத் தொகுத்து ஆக கேட்கும் பழக்கத்திற்கு அடிக்கோடிட்டது இந்த வானொலிதான் என்றால் அது மறுக்கமுடியாத உண்மைதான். 

நண்பர் பகிர்ந்து கொண்ட அந்த நிகழ்ச்சி "இன்று ஒரு தகவல்", அதை தொகுத்து வழங்கியவர் - தென்கச்சி கோ சுவாமிநாதன் அவர்கள். அனேகமாக, வானொலி கேட்கும் பழக்கம் உள்ள அனைவருக்கும் மிகப் பிடித்தமான ஒரு நிகழ்த்தியும்கூட. இரண்டு முதல் ஐந்து நிமிடங்களுக்குள்ளாகவே முடிந்துவிடும் அந்த நிகழ்ச்சிக்கு இத்தனை பெரிய ரசிகர் பட்டாளத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார் என்றல் அவரது திறமையினை நிச்சயம் பாராட்டியே ஆக வேண்டும். பயனுள்ள கருத்துக்களும், நகைச்சுவைகளையும் அள்ளித் தெளித்துவிடுவார். குறிப்பாக எல்லோருக்கும் புரியும்படி அழகாக சொல்வர், அதுதான் தனி அழகு. எல்லோருக்கும் சொற்களை கையாள்வதில் அவ்வளவு எளிதில் வல்லமை வந்துவிடாது.

என்னதான் பிரமாண்டமான கணினி, தொலைக்காட்சி மற்றும் Smart Phone தற்போது பரவிக் கிடந்தாலும், இந்த வானொலிக்கென்று இன்றும் தனி ரசிகர் பட்டாளம் உண்டென்றால் அது மிகையல்ல. அந்த பட்டாளத்தில் நானும் ஓர் அங்கம் என்பதும் உண்மை. முன்பு போல, அடிக்கடி வானொலி கேட்கும் வாய்ப்பு மற்றும் பழக்கம் இல்லாவிட்டாலும், நெடுந்தூர பயணத்தின் போது, காரில் செல்லும் நேரங்களில் மனமானது தானாக அந்த வானொலியை நாடுகிறது. வானொலியினை கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதெல்லாம், நம்முடன் நமது நண்பர் அருகில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்படுவதுதான் இந்த வானொலியின் வெற்றிக்கு மிக முக்கிய காரணம். 

தற்போதைய சூழலில், விளம்பரத்தை பிரதானமாக நம்பி இயங்கும் பல அலைவரிசைகள் உள்ளன. இருந்தாலும், நமது கோடைப் பண்பலை  மற்றும் ஆகாச வாணி போன்ற மத்திய/மாநில அரசுகளால் நிர்வகிக்கப்படும் வானொலி நிலையங்களின் தாக்கம் அதிகம் தான். மற்ற தனியார் நிறுவன வானொலிகளை போல மிக இரைச்சலாக இல்லாமல், பின்னால் எந்தவொரு இசைக்கோர்வையும் இல்லாமல் மிக அமைதியான ஒரு சூழலில் அந்த நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் பேசுவதை கேட்கவே அவ்வளவு அற்புதமாக இருக்கும். அதற்காக மற்ற வானொலிகளை முற்றிலும் குறை கூறுவதாக நினைக்க வேண்டாம். பெரும்பாலான வானொலிகளில், இரவு நேரங்களில் வரும் பல நிகழ்ச்சிகளில் எந்தவொரு இரைச்சலும் இல்லாமல் தான் இருக்கும்.  

செவிக்குணவில்லாதபோது சிறிது உணவு வயிற்றுக்கும் ஈயப்படும் என்பதற்கேற்ப, நமது வானொலியினைத்தான் சொல்லியிருப்பார்களோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. 

நம்மில் அநேகம் பேருக்கு, இந்த வானொலி நினைவுகள் நிச்சயமாக இருக்கும். அப்படி எனக்கான சில நினைவுகளை பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். கிட்டத்தட்ட 25 வருடங்களுக்கு பின்னால் செல்கிறேன். தொலைக்காட்சி பெட்டியானது எல்லோருடைய வீடுகளிலும் ஒரு அங்கம் வகிக்காத அந்தக் காலத்தில், ரேடியோவானது அந்த இடத்தை நிரப்பி இருந்தது. சிலரது வீடுகளில் மின்சாரம் மூலமாகவும், பலரது வீடுகளில் பேட்டரி (பேட்டரி கட்டை என்று சொன்னால் மிக சரியாக இருக்கும்) மூலமாகவும் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. நான் குறிப்பிடுவது நான் பிறந்து வளர்ந்த எனது கிராமம் போன்ற பகுதிகளை பற்றியது. அப்போதைய நகரத்து சூழல் என்னவென்று எனக்கு தெரியவில்லை.

கிராம பகுதிகளில், அப்போதைய சூழலில் மின்சார தடை என்பது ஒரு வழக்கமான ஒரு நிகழ்வுதான். அதுவும், இரவு நேரங்களில் ஏதேனும் பழுது என்றால் மறுநாள் வரை காத்திருக்க வேண்டியது வாடிக்கையான ஒன்று. அவ்வாறான நேரங்களில், கிட்டத்தட்ட இரவு 8 மணிக்கெல்லாம் பெரும் நிசப்தமாக இருக்கும். பெரும்பாலும் எல்லோரும் உறக்க நிலைக்கு சென்று கொண்டிருப்பார்கள். இவ்வாறான சூழலில், சிறிது நேரம் ரேடியோ கேட்டுக் கொண்டே தூங்கும் பழக்கம் வெகு சிலருக்கு இருக்கும். என்னதான் அவர்கள் அந்த ரேடியோவின் ஒலி அளவை குறைத்து வைத்திருந்தாலும், அந்த இரவின் நிசப்தத்தில் காற்றோடு கலந்து எனது செவிகளில் விழுவதுண்டு. மேலும் அந்த ரேடியோ நமது பக்கத்து வீட்டில் இருந்து வந்தால், மிகத் தெளிவாக கேட்க முடியும். இப்பொழுது இருப்பது போன்று, பல அலைவரிசைகள் அப்போது இருந்ததில்லை. எனவே, ரேடியோவை ஆன் செய்து விட்டால் அப்படியே கேட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான். இருப்பினும் அது அவ்வளவு சுகமாக இருந்தது. அப்படிப்பட்ட அந்த இரவு நேரத்தில், நமது கோடை பண்பலையில் இருந்து வரும் அந்த நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் பேசும் வார்த்தைகள் - அப்படியே நமது தலையினை வருடி, தாலாட்டுவது போல இருக்கும். இதற்கு ஒரு படி மேலாக, அதிலிருந்து ஒலிக்கும் பாடல் அவ்வளவு அற்புதமாக இருக்கும். பெரும்பாலும் நல்லதொரு பாடல் கோர்வையினை கொடுப்பார்கள். சில நேரங்களில், நேயர் விருப்பம் ஒளிபரப்பாகும்.

இது கோடைப் பண்பலை, நிகழ்ச்சியில் அடுத்து வரும் பாடல் ... படத்தில் இருந்து ... இணைந்து பாடியது. 

பள்ளி நாட்களில், எப்பொழுதாவது மதிய உணவிற்கு பரோட்டா கடையில் சாப்பிடும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். அப்பொழுது சரியாக மதியம் 12:40 மணியளவில் ஒளிபரப்பாகும் அந்த செய்தி தொகுப்பு. "ஆகாசவாணி... செய்திகள் வாசிப்பது சரோஜ் நாராயண் சுவாமி" இந்த குரலுக்கென தனி ரசிகர்கள் உண்டு, அதில் நானும் ஒருவன். கிரிக்கெட் விளையாட்டின் ஸ்கோர் கேட்பதும் இதில்தான். அந்தக் குரலை அந்த வானொலியில் கேட்பது அலாதி இன்பமாக இருக்கும். எந்தவொரு அதிரிபுதிரி இசை இல்லாமல், "பிரேக்கிங் நியூஸ்" மியூசிக் இல்லாமல் கேட்ட அந்த செய்திகளில்தான் எத்தனை அமைதி?

பேட்டரி கொண்டு இயங்கும் வானொலி பெட்டிகளில் ஒலியின் சப்தத்தை வைத்து அதன் பேட்டரியினை மாற்றும் காலம் அறிந்து மாற்றுவது. "பேட்டரி கட்டை மாத்தனும் போல" என்று சொன்னது இப்போது கேட்டது போல இருக்கிறது. இன்னும் எத்தனையோ சொல்லிக்கொண்டே போகலாம், 

இதற்கான எண்ண அலை, மனதில் வரிசையாய் வந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. இருப்பினும் இந்த உரையினை இத்துடன் முடிக்கிறேன், நீங்களும் உங்களது வானொலி நண்பனின் அந்நாள், இந்நாள் நினைவுகளோடு ஒப்பிட்டு பாருங்கள். 

"வானொலி எனக்கொரு போதி மரம், நாளும் எனக்கது சேதி தரும்" என்று பாட தோன்றுகிறது எனக்கு. 

மன்னிப்பு

என் மனதில் நீண்ட நாட்களாகவே இதை பற்றி ஒரு பதிவு எழுத வேண்டுமென்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். "மன்னிப்பு" என்பது வெறும் ஒற்றை வார்த்தை என்று பொத்தாம்பொதுவாக நாம் கடந்து சென்றுவிட முடியாது. அது எதனால் என்பது இந்த பதிவினைப் படித்தால் உங்களுக்கும் விளங்கும் என்பது எனது எண்ணம். 

தமது தவறுகளுக்காக நியாயம் கற்பிப்பதும், அதுவே பிறர் செய்த தவறெனில் அதை எப்படி பூதக்கண்ணாடி கொண்டு பார்த்து  பெரிதாக்குவதும் பலரது இயல்பு. இது ஒரு பொதுவான மனித குணம் என்று சொல்லும் அளவிற்கு இருக்கிறது. அப்படியெனில், எவரும் தத்தமது தவறுகளை உணரவோ, அதை பிறர் அறியவோ விரும்புவதில்லை. இதில் சிக்கலான விஷயம் என்னவென்றால், அது மேலும் பல தவறுகளுக்கு அஸ்திவாரம் ஆகிவிடுகிறது. 

பொதுவெளியில் சொல்லப்படும் கதைகளில் பெரும்பாலும் மூன்றாவது நபர்களை வைத்தே அவர் செய்த தவறிலிருந்து எப்படி நாம் பாடம் கற்றுக்கொள்ளலாம் என்பதாக இருக்கும். வெகு சிலர் மட்டுமே, அவர்கள் செய்த தவறை தைரியமாக சொல்லி, நான் அந்த தவறிலிரிருந்து எப்படி மீண்டு வந்தேன் என்பதை சொல்வர். மேலும், சிறு வயதில் அறியாமையில் செய்த சிறிய திருட்டுகளை  ஒத்துக்கொள்வதற்கும் ஒரு மனம் வரவேண்டும். 

அப்படி நான் படித்த சமீபத்திய வார இதழின் வாசகர் பகுதியில், அவர் சிறு வயதில் பள்ளியில் சிறுபிள்ளைத்தனமாக செய்த சிறு திருட்டை எழுதி, அந்த பழக்கத்திலிருந்து மீண்டு வர அவரது ஆசிரியர் உதவியதை நன்றி உணர்வோடு குறிப்பிட்டு இருந்தார். இதில் இரண்டு விஷயங்களை குறிப்பிட வேண்டும், ஒன்று இது நடந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது, இப்போது அவர் நலமாக இருக்கிறார் - இருப்பினும் சிறு வயதில் செய்த தவறை இப்போதும் அதை தரு என உணரும் அந்த மனம் மிகப்பெரியது. மற்றொன்று  இன்று அவர் ஒரு நல்ல பதவியில் இருக்கும் ஒரு ஆசிரியர். இப்படிப்பட்டோருக்கு கொடுக்கும் மன்னிப்பிற்கு மிகப்பெரிய மதிப்பு உண்டு, மேலும் அந்த மன்னிப்பை அவர்கள் ஒரு தண்டனையாகத்தான் கருதுவார்கள்.இதை மனதில் வைத்தே நமது வள்ளுவர் இந்தக் குறளை எழுதி இருக்கக்கூடும் 

இன்னாசெய் தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண
நன்னயஞ் செய்து விடல்

பெரும்பாலானோர் தமது தவறுகளுக்கு எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் நியாயம் கற்பித்துக் கொண்டிருப்பர் - அவர்களுக்கு மன்னிப்பு என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல. இதை பறைசாறுவதாக உள்ளது நாம் சிறுவயதில் படித்த மனுநீதி சோழன் கதை. 

ஆக, இரு வேறு கருத்துக்கள் உலா வருகின்றன. ஒன்று மன்னிப்பை ஆதரிப்போர், மற்றோரு தரப்பு மன்னிப்பை நிராகரிப்போர். இருப்பினும், சூழல் சார்ந்து எடுக்கும் முடிவெய் மிகச்சரியாக இருக்கும். 

ரமணா படத்தில் வரும் அந்த பிரபலமான "மன்னிப்பு, தமிழில் எனக்குப் பிடிக்காத ஒரே வார்த்தை" என்று அழுத்தமாக பதிவு செய்து இருப்பார்கள் நமது மனுநீதி சோழன் மாதிரி. 

அன்பே சிவம் படத்தில் "ஒருத்தன கொல்லணும்னு வந்துட்டு, அவனை கொல்லாம அவன்கிட்ட மன்னிப்பு கேக்கிற மனசு இருக்கே - அது கடவுளுக்கு சமம்" என்று மன்னிப்பின் பெருமை பேசி இருப்பார்கள். அப்படி கடவுளுக்கு இணையாக சொல்லும் அளவிற்கு அவ்வளவு பெரிய விஷயமா என்றால் - ஆம் அது மிகையல்ல. விருமாண்டியில் வரும் ஒரு கட்சியில் மன்னிப்பு கொடுப்பவரைவிட, மன்னிப்பு கேட்பவரை ஒருபடி மேலே வைத்துதான் சொல்லி இருப்பார்கள். 

மன்னிக்கிறவன் மனிதன், மன்னிப்பு கேட்கிறவன் பெரிய மனிதன்

என்று.

மேலும் மனிதன் என்பதைகூட உடன்பாடு இல்லாமல், மன்னிப்பு கேக்கிறவன் "மன்னிப்பு கேக்குறவன் வீரன்" என்று அந்த கதாப்பாத்திரத்தை காட்டி இருப்பார்கள். அந்த அளவிற்கு நமது மனங்களில் நாம் செய்த தவறை ஒப்புக்கொள்வதில்லை அப்படியொரு பிடிவாதம் இருக்கிறது. அதாவது நாம் செய்த தவறை ஒப்புக்கொண்டு நாம் பெரியமனிதன் ஆனால் கூட, அது நமக்கு அவமானம் என்று கருதும் அளவிற்கு அந்த "மன்னிப்பு" என்னும் வார்த்தைக்கு அவ்வளவு ஒரு வலிமை இருக்குமெனில் மன்னித்துவிடுவதென்பது எளிய விசயம்தானா என்றால் அதற்கும் ஆயிரம் விஷயங்களை அடுக்கலாம். ஒருவர் மன்னிப்பு என்று சரணாகதி அடைந்துவிட்டால், அவருக்கான மரியாதையும் தண்டனையும் "மன்னிப்பு" மட்டுமே என்பதுதான் நாம் காலங்காலமாக பார்த்துவருவது. எந்தவொரு போருக்கு முன்னும், சமாதானம் எனும் பெயரில் நடததப்படும் பேச்சு வார்த்தையும் இதில் அடங்கும். ஒருவேளை, இருவரும் ஒரு சமரசத்திற்கு வரும்போது ஒருவர் கீழே இறங்கி (மன்னிப்பு வேண்டுவது) வருவதும், அதை மறறொருவர் அங்கீகரிப்பதும் (மன்னிப்பு வழங்குவதும்) என்றும் நாம் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.  

எது எப்படியோ, நான் இந்தப் பதிவில் ஏதேனும் தவறாக எழுதியிருந்தால் மன்னிப்பு ஒரு வீரனாக 😆 கேட்டுவிட்டு பெரிய மனுஷனாக மாறிக்கொள்கிறேன், நீங்கள் எப்படி - மன்னித்து விட்டு மனிதராகிறீர்களா😁?

வேகமா? விவேகமா?

 இந்தப்பதிவு எனக்குள் எழுந்து நீண்ட காலம் ஆகிறது, அதற்கு இந்தூர் எழுத்து வடிவம் கொடுத்துவிடலாமென்று முடிவு செய்து இன்று பதிவிடுகிறேன். பாத்திரத்தில் தண்ணீர் நிரப்புவதை பார்க்கும்போதெல்லாம் எப்பொழுத்ம் இந்த எண்ணம் வந்துகொடன்தான் இருக்கும்.

தினமும் நம் அன்றாடம் காணும் ஒரு நிகழ்வை வைத்துதான் இந்த கட்டுரையினை எழுதுகிறேன். தினமும் குளிக்கும்போது நமது பக்கெட்டில் நிரம்பும் நீரானது இருவகையாகப் பிரித்துள்ளேன். ஒன்று நீர் நிறைய இருக்கும்,அதீத உயரத்தில் இருக்கும் தொட்டியில் இருந்து அதிக வேகத்தில் விழும் நீர். மற்றோன்று குறைந்த வேகத்தில் விழும் நீர். ஒரு குழாயில் வழியும் நீரானது, அதன் வேகத்தைப் பொறுத்து அதன் பயனும் மாறுகிறது. ஒருவேளை அதன் வேகம் அதிகமாக இருந்தால் விரைவாக பாத்திரத்தை நிரப்பி சிறிது நீரானது வெளியேறிவிடுகிறது. மேலும் வேகம் அதிகமாக இருக்கும்போது நீரானது அந்தப் பாத்திரத்தில் முழுமையாக நிரம்பி இருக்க வழி இல்லை.

வேகமாக விழும் நீரானது, அதீத சிந்தனை அல்லது அங்கீகாரம் பெற்ற படைப்பாளர்களைப் பற்றியும், குறைவான வேகத்தில் விழும் நீரானது  சிறு படைப்பாளர்களை பற்றியும் குறிப்பாக எடுத்துக் கொள்வோம். 

மக்களிடம் தமக்கென ஒரு அடையாளம் பெற்ற , தமது படைப்பிற்கென்று ஒரு தனி கூட்டத்தினை வைத்திருக்கும் சிறந்த படைப்பாளர்கள் எப்பொழுதும் அவர்களது அடுத்த படைப்பினைப் பற்றிய சிந்தனையில் இருப்பார்கள். இதனைத்தான் நான் அதிக வேகத்தில் விழும் நீர் என்று நான் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். இப்படி தொடர்ந்து அடுத்தடுத்து படைப்புகளை வேகமாகக் கொடுப்பதாலும், அல்லது சொற்பொழிவின்போது அதீத கருத்துக்களை அடுத்தடுத்து செல்வதாலும் அதை எல்லோராலும் உள்வாங்க முடிகிறதா என்பது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறிதான். அதீத கருத்துக்களை ஒருசேர தரும்போது அது சேர வேண்டிய இடத்தை சென்று சேர்வதில்லை, இதனால்தான் வேகத்தைவிட விவேகம் மிக முக்கியம் என்கின்றனர். தாம் சொல்லும் கருத்துக்களை செவி சாய்க்கும் இடத்தில் மட்டுமே நம் நமது கருத்துக்களை சொல்ல வேண்டும். பல இடங்களில் நான் பார்த்ததுண்டு, ஒரு சிறந்த பேச்சாளர் அல்லது நகைச்சுவை பேச்சாளர், தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டே இருப்பர். ஆனால், அதை கவனிப்போர் வெகு சிலர் மட்டுமே இருப்பார்கள். இருப்பினும் நமது கருத்தானது எவரேனும் ஒருவருக்காவது பிடித்தும், புரிந்தும் இருந்தால் நலம் என்ற கோணத்தில் எடுத்து கொண்டு நகர்ந்து விட வேண்டும். இதை, வேகமாக வழியும் குழாயில் இருந்து வெளியேறும் நீருக்கு ஓர் உதாரணமாகக் கொள்ளலலாம். தண்ணீரின் வேகம் அதிகமாக இருப்பதால், அது பாத்திரத்தை வெகு விரைவாக நிறைந்துவிடும். மேலும் சிறிது கவனம் சிதறினாலும் தண்ணீர் வீணாக வெளியேறிவிடும். மேலும் அதிக வேகம் காரணமாக, பாத்திரம் நிரம்பியதாக தோன்றினாலும் சிறிதளவு இடம் கண்டிப்பாக வெற்றிடமாகத்தான் இருக்கும். 

சிறு படைப்பாளிகளுக்கான பிரச்சனையானது வேறுமாதிரியாக இருக்கிறது. இதனை வேகம் குறைவாக விழும் குழியினோடு ஒப்பிட விரும்புகிறேன். வேகம் குறைவு என்று நான் குறிப்பிடுவது, ஒவ்வொரு படைப்பிற்குமான இடைவெளி மற்றும் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஆகும் கால விரயம். தமது கற்பனையில் அல்லது எண்ணத்தில் உதிக்கும் அனைத்தையும் இவர்களால் அப்படியே வெளிக்கொணர முடிவதில்லை (இது எனது அனுபவம்). அதற்கு மறதி ஒரு காரணமாக இருந்தாலும், உதிக்கும் கருவை உருவாக்க கால தாமதம் செய்வதும் ஒரு முக்கிய காரணியாகிப் போகிறது. எழுத வேண்டுமென்ற எண்ணம் மட்டும் இருந்தால் போதாது. அதை இறுதி வடிவமாக படைக்கும் வரை விடாமுயற்சியோடு தொடர்ந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம்.  மனதில் அவ்வப்போது தோன்றும் கருவினை அப்படியே நினைவில் வைத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. ஒன்று அதை பற்றிய குறிப்பெடுத்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், அல்லது மனதில் தோன்றியவுடன் எழுத ஆரம்பித்துவிடவேண்டும். இவ்விரணடையும் தவறவிடும்பட்சத்தில் மனதில் உருவான கரு, மனதோடு மறைவதற்கு நிறைய வாய்ப்புகள் உண்டு. அது, பாத்திரத்தில் நிரம்பி வழிந்து வீணாகும் நீரினைப்போலஇருப்பதாகவே  உணர்கிறேன்எனக்கு அப்படியாக நிறைய அனுபவம் உண்டு. 

நல்ல சிந்தனை உள்ள படைப்பாளர்கள் இன்னும் அதிகம் உருவாகாமல் இருப்பதற்கு முக்கிய காரணம், அவர்களுக்கான ஒரு இடம் கிடைக்காது போனதால்தான். சிலர் சிறந்த எழுத்தாளர்களாக இருக்கலாம். ஆனால் அதற்கான களம் அவருக்கு கிடைக்காது போவதால், அவருடைய அனைத்து படைப்புகளும் கேட்பாரற்று போய் இறுதியில் அந்தப் படைப்பாளியும் தனது முயற்சியிலிருந்து வெளிவந்துவிடுகிறார். இதற்கு, விடா முயற்சி இருந்தால் சாதிக்கலாம் என்ற கூற்றினை என்னால் முழுவதுமாக ஏற்க இயலாது. எல்லோருக்கும் குடும்பத்தின் ஒத்துழைப்பு, வாய்ப்புகள் ஒரேமாதிரியாக அமையாது என்பதால், இதுவும் தவிர்க்க இயலாது. ஒரு படைப்பாளியின் படைப்புக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கும்போது, அவர் மென்மேலும் புது வார்ப்புகளை படைக்க அது தூண்டுதலாக இருக்கும். இல்லையெனில், பாத்திரத்தில் வழிந்தோடும் நீர் போல அவரது படைப்பும் வீணாகித்தான் போகும். 

வேகமா? விவேகமா? எதுவாயினும், அங்கீகாரம் அவசியம்.

ஏன் இப்படி எல்லாம் தோணுது?

எல்லா நேரமும் நமக்கு ஒரே மாதிரி இருப்பது இல்லை. சில நேரங்களில் மிக மகிழ்ச்சியாக இருப்போம், சில நேரங்களில் சோர்வாக இருப்போம். இது நமக்கு மட்டும்தான் என்று இல்லை, யாராக இருந்தாலும் அவர்களது வாழ்க்கையில் ஒருமுறையாவது "என்ன வாழ்க்கை இது" என்று தோன்றி இருக்க கூடும். அப்படி ஒரு மன நிலையில்தான் நமது மகா கவி பாரதி அவர்கள் இந்த பாடலை எழுதி இருக்கக்கூடும், இது முழுக்க முழுக்க எனது கற்பனையே. ஒரு புறம் இருந்து பார்த்தால் முழுக்க முழுக்க ஆன்மீகமாக இருக்கும். அதாவது "எல்லாம் மாயை - எதுவும் நிரந்தரம் இல்லை" என்பது போல இருக்கும். மறுபுறம் பார்த்தால், "என்ன ஒரு விரக்தியில் இப்படியெல்லாம் எழுதி இருப்பார்" என்றும் தோன்றும். 

நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே
நீங்கள் எல்லாம் சொர்ப்பனம் தானோ
பல தோற்ற மயக்கங்களோ

பாடலின் ஆரம்பித்தில் உயிருள்ள அனைத்தும் சொப்பனம்தானா என்று கேள்வியாக ஆரம்பித்து இருப்பார். அதற்கு அடுத்த வரிகளோ இன்னும் ஆழமான கேள்வியாய் இருக்கும், இதைக் கேட்கும்போதெல்லாம் எனக்கு கணியன் அவர்களின் "மாட்சியிற் பெரியோரை வியத்தலும் மிலமே, சிறியோரை இகழ்தல் அதனினுமிலமே" என்ற பாடல் வரிகள் வந்து செல்லும். நாம் கற்கும், கேட்கும் அனைத்தையும் அற்ப மாயைதானோ என்று கேட்டிருப்பார். 

கற்பதுவே கேட்பதுவே கருதுவதே
நீங்கள் எல்லாம் அர்ப்ப மாயைகளோ
உம்முள் ஆழ்ந்த பொருளில்லையோ
அர்ப்ப மாயைகளோ
உம்முள் ஆழ்ந்த பொருளில்லையோ

கடந்தவை அனைத்தும் கனவு போல இருப்பதால் நானும் ஒரு கனவுதானோ? மொத்த உலகமும் பொய்தானோ என்று கேட்கும் கேள்விக்கு பதில் தெரியவில்லை. எவ்வளவு ஒரு வலிமையான கேள்வி, சிந்தனை? வாழும் காலத்தில் வஞ்சனை இல்லாது சச்சரவு இல்லாது, அன்போடு வாழ்ந்தால்தான் என்ன? எதற்கு இந்த போட்டி, பொறாமை? என்னை மிகக் கவர்ந்த வரிகள் இதுதான்.

போனதெல்லாம் கனவினைப்போல்
புதைந்தழிந்தே போனதனால் நானும் ஓர் கனவோ?
இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ?

நாம் இப்பொழுது பார்க்கும் காட்சி அடுத்த நொடியில் மாயை ஆகின்றது, அப்படியென்றால் மாயமான அனைத்தையும் மறுபடியும் பார்க்கலாமா என்றும் எழுதி இருப்பார். 

காண்பதெல்லாம்
மறையுமென்றால்
மறைந்ததெல்லாம்
காண்போமன்றோ

இந்தப் பாடலைக் கேட்கும்போதெல்லாம், ஒரு வித்தியாசமான ஒரு கேள்வி என்னுள் எழும்.

500 வருடங்களுக்கு முன்பு நான் இருக்கும் இந்த இடத்தில் எவரேனும் இருந்திருப்பாரா?அப்படி இருந்திருந்தால், 500 வருடங்களுக்கு பிறகு இதே இடத்தில் இருந்து ஒருவன்(நான்) அவரை பற்றி நினைப்பேன் என்று எண்ணி இருப்பாரா? அதுபோலவே, இன்னும் 500 வருடங்களுக்குப் பிறகு, இந்த இடத்தில் யாரவது இருந்தால் 'நான் எண்ணியது போலவே யாரவது எண்ணியிருப்பார்களா?' என்று எண்ணிப் பார்ப்பாரா? என்பதுதான் எனது கேள்வி. 

நான் ரசித்தவை - திரைப்படக் காட்சிகள் (II)

இதற்கு முந்தைய பதிவில் ஒரு சில படங்களில் இருந்து சில காட்சிகளை பற்றி எழுதி இருந்தேன். இந்தப் பதிவிலும் அதுபோல சில காட்சிகளை பார்க்கலாம்.

நான் சென்ற பதிவில் சொன்னமாதிரி, இது எமது வாழ்க்கையினை பிரதிபலிப்பதாக சொல்லி இருந்தேன். சேரன் அவர்களின் இயக்கத்தில் வெளிவந்த "வெற்றிக் கொடிகட்டு" படத்தில் பலகாட்சிகள் அப்படித்தான் இருக்கும். அதில் குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டிய ஒன்று என்றால், அது வடிவேலு அவர்கள் பேருந்தில் இருந்து இறங்கி, ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டே வரும்போது பார்த்திபன் அவர்களை பார்த்ததும், இறங்கிய பேருந்திலேயே மீண்டும் ஏறி செல்வதுபோல படமாக்கப்பட்டிருக்கும். இதை மேலோட்டமாக பார்த்தால் நல்ல நகைச்சுவை காட்சியென்று எளிதாக கடந்துவிடலாம். இதில் ஏதேனும் காட்சிப்பிழையென்று பார்க்க நேர்ந்தால்,  இந்தக் காட்சியானது கிட்டத்தட்ட ஐந்து நிமிடங்கள் வரும். அவ்வளவு நேரமாக பேருந்து எப்படி அங்கேயே நிற்கும் என சிலருக்கு சந்தேகம் எழக்கூடும். 

இதை எமது பகுதியில் நடக்கும் நிகழ்வோடு ஒப்பிட்டு விளக்கினால் அதுவும் சரியென்று படும். எமது ஊருக்கு அருப்புக்கோட்டையிலிருந்து மதியம் 3.30 மணிக்கு புறப்படும் ஜெயவிலாஸ் பேருந்தானது ஒரு மணிநேர பயணத்திற்கு பிறகு பரளச்சி எனும் ஊரினை வந்தடையும். அங்கு வந்ததும் பேருந்தை அணைத்துவிட்டு ஓட்டுநர் மற்றும் நடத்துனர் இருவரும் டீ கடைக்கு டீ அருந்த சென்று விடுவார்கள், அதோடு வடைகளும் அடங்கும். அவர்களோடு சேர்ந்து பேருந்தில் பயணித்த ஒருசிலரும் செல்வார்கள். கிட்டத்தட்ட பத்து நிமிட இடைவேளைக்கு பிறகு மீண்டும் பயணம் ஆரம்பிக்கும். அதே காட்சியினைத்தான் இந்தப் படத்திலும் எடுத்து இருப்பார்கள். சற்று, அந்தக் காட்சியின் பின்னால் தெரியும் காட்சிகளை உற்று நோக்கினால் அது விளங்கும். வடிவேலு அவர்கள் இறங்கியவுடன் பேருந்து ஓட்டுநர் மற்றும் நடத்துனரும் இறங்கி டீ கடைக்கு செல்வதை தெளிவாகக் காண முடியும். இது ஒரு காமெடி காட்சிதானே, ஏன் இதற்கு மெனக்கெடனும் என்று இல்லாமல், அவ்வளவு கவனம் செலுத்தி படமாக்கி இருப்பார்கள். இந்தப் படத்தை அடுத்த முறை பார்க்கும்போது, பின்னால் தெரியும் கதாப்பாத்திரங்களையும், காட்சிகளையும் உற்றுப் பாருங்கள். அவ்வளவு அழகாக எதார்த்தமாக படமாக்கி இருப்பார்கள். குறிப்பாக, பார்த்திபன் அவர்கள் "Given & take Policy" என்று சொல்லும் அந்தக் காட்சியினைப் பாருங்கள், பின்னால் தெரியும் "மாட்டு வண்டியினைப் பழுது பார்ப்பது" மற்றும் காட்சியில் தெரியும் அனைத்தும் அத்தனை யதார்த்தமாய் இருக்கும். 

காட்சியில் முன்னிலையில் வரும் நடிகர்களுக்கு மட்டுமல்ல அந்தக் காட்சி முழுவதும் வருபவர்களுக்கும் அவர்கள் எந்த நேரத்தில் எப்படி நடிக்க வேண்டுமென்று சொல்லிக்கொடுப்பது எவ்வளவு சிரமம், அதற்கு ஏற்றாற்போல அந்த நேரத்தில் நடிப்பதும் சிரமம்தான்.

அடுத்து நான் குறிப்பிட விரும்புவது, சில கலைஞர்களுக்காவே வைக்கப்படும் காட்சிகள். திரைத்துறையில் வாய்ப்பு என்பது வெகுசிலருக்கு மட்டுமே கிடைக்கும், கிடைக்கும் அந்த வாய்ப்பினை சரியாக பயன்படுத்திக்கொள்பவர்கள் மேலே வருகிறார்கள்,பிறர் மீண்டுமொரு வாய்ப்புக்காக காத்திருக்கிறார்கள். அப்படி வாய்ப்பு கொடுப்பதற்கும் ஒரு மனம் வரவேண்டும், அப்படி மனம் இருந்தாலும் அதற்கான காட்சி வேண்டும், அப்படி இல்லாவிட்டாலும் தனியாக ஒரு காட்சியினை வைப்பதைப்பற்றி யோசிக்க வேண்டும், அதை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். இப்படி பல உள்ளன, அந்த வரிசையில் நான் சுட்டிக் காட்ட விரும்புவது, அதிசய பிறவி படத்தில் வரும் ஒரு காட்சிதான்.

இந்தக் காட்சியில் காமெடி நடிகர் கிங் காங்க் என்று அழைக்கப்படும் ஷங்கர் அவர்கள், திறம்பட பிரேக் டான்ஸ் ஆடி இருப்பார். இப்பொழுது யோசித்துப் பார்த்தால், தனது உருவத்தினைப் பற்றிய கிண்டல் கேலிகளைத் தாண்டி தனக்கான ஒரு திறமையினை வளர்த்துக் கொள்வது எவ்வளவு பெரிய விஷயம். மேலும் இந்தக் காட்சியினை இவருக்காக மட்டுமே இயக்குனர் வைத்து இருக்கவேண்டும். ஏனென்றால் ஒரு சில நிமிடங்கள் மட்டுமே வரும் இந்த காட்சியில் வேறு ஒன்றும் இருக்காது, ஒரு கலைஞனை வளர்த்துவிடமென்று எடுக்கப்பட்ட காட்சியாகத்தான் எனக்கு இது தோன்றுகிறது. இது போல், நிறைய இருக்கலாம், எனக்கு ஞாபகம் இருப்பதால் இதனை இந்தப் பதிவில் எழுதுகிறேன். 

அடுத்து ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் பதிவு செய்து நிறைவு செய்கிறேன். ஒவ்வொரு படத்தையும் திரைக்கதை எழுதி அதை படமாக்கும்போது, அவர்கள் நினைத்தபடி வரவில்லையென்றாலோ, வேறு மாதிரி எடுக்க நினைத்துவிட்டாலோ எடுத்த அனைத்தையும் நீக்கிவிட்டு மீண்டும் முதலில் இருந்து எடுப்பார்கள், வெகு சிலர் மட்டுமே இவ்வாறு செய்கிறார்கள். அந்த வரிசையில், கமல் அவர்களின் தயாரிப்பில் வெளிவந்த அபூர்வ சகோதரர்கள் அடங்கும். முதலில், கிராமத்து பின்னணியில் ஒரு கதாப் பாத்திரத்தை உருவாக்கிவிட்டு பின்னர் அதனை, சென்னையில் ஒரு சேரி கதாப்பாத்திரமாக மாற்றி இருப்பார்கள். முதலில் அந்த கிராமத்து பாத்திரத்தில் காந்திமதி அவர்கள் நடித்து இருப்பார்கள், பின்னாளில் மனோரமா அவர்களை நடிக்க வைத்து படமாக்கி இருப்பார்கள். முதலில் எடுக்கப்பட்ட காட்சியில் எத்தனை புது கலைஞர்கள் வாய்ப்பு கொடுக்கப்பட்டும் திரையில் காணாது போயினரோ? இப்படி எவ்வளவோ கடினப்பட்டு படம் எடுத்தாலும், பல நேரங்களில் எதிர்பார்த்ததுபோல அமையாது போய்விடக் கூடும். இதையெல்லாம் தாண்டித்தான் மீண்டும் மீண்டும் புதிய வார்ப்புகள் வந்த வண்ணம் உள்ளன. நல்ல முறையில் எடுக்கப்படும் அனைத்துப் படங்களுக்கும் அதற்கான மரியாதையினை கொடுத்தாக வேண்டும்.   

இதே மாதிரியான முந்தைய பதிவு #  https://anbanvinoth.blogspot.com/2020/04/blog-post_17.html

நான் ரசித்தவை - திரைப்படக் காட்சிகள்

ஒரு திரைப்படத்திற்கு கதை எவ்வளவு அவசியமோ அதைவிட மிக அவசியம் அந்தக் கதைக்கான திரைக்கதை. அப்படி திரைக்கதை அமைக்கும்போது அந்தந்த பகுதிக்கு தேவையான காட்சிகளை வைப்பது மிக மிக அவசியம். ஒரு திரைப்படம் எப்படி எடுக்கப்படுகிறது என்பதை திரைத்துறையினரிடம் கேட்டால் நமக்கே ஆச்சரியம் எடுக்கும். இத்தனை சிரமப்பட்டுதான் படம் எடுக்கிறார்களோ என்று, அத்தனை மெனக்கெடல் இருக்கும். அப்படி அவர்கள் அவ்வளவு மெனக்கெட்டு எடுக்கும் பல காட்சிகள் "Editing" என்ற முறையில் பல்வேறு காரணங்களுக்காக தள்ளுபடி செய்யப்படும். ஆக, நம் பார்வைக்கு வருவதற்கு முன்பே, அது பலரது பார்வையில் பட்டு, வெட்டுப்பட்டு, திருத்தப்பட்டுதான் நம் முன்னே திரைப்படமாக விரிகிறது.

இத்தனை பேர் பார்த்துமா மோசமான படங்கள் வருகிறது? என்று நம் அனைவர் மனதிலும் கேள்வி எழுவது  நியாயமானதுதான். இருந்தாலும், எல்லா நேரங்களிலும் எல்லோரையும் திருப்திப்படுத்தி எடுக்க முடியாது. மிகச் சிலறால் மட்டுமே அது சாத்தியப்படுகிறது. சில நேரங்களில் அதுவும் பொய்த்து விடுகிறது. அப்படி, நமக்கு காட்சிக்கு வரும் படங்களில், ஒரு திரைப்படமாக பார்க்கும்போது அந்தப் படத்துடன் ஒன்றியோ அல்லது ஒன்றாமலோ பல முக்கியமான காட்சிகளை நாம் நமது கவனத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ளாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் அந்தக் காட்சிகளை அவர்கள் எடுப்பதற்கு அவர்கள் எத்தனை முயற்சி செய்து இருப்பார்கள் என்று யோசித்தால், அடுத்தமுறை படம் பார்க்கும்போது ஒவ்வொரு காட்சிகளையும் இன்னும் கூர்ந்து கவனிக்கவும், படம் பார்த்த பிறகு அதை பற்றிய சிந்தனையும் வரக்கூடும்.

எத்தனையோ மிகச் சிறப்பான படங்களிலும், சுமாரான படங்களிலும் பல சிறப்பான காட்சிகள் இருக்கக்கூடும், இருப்பினும் நான் பலராலும் கவனிக்கப்பாடாது இருக்குமோ என்று எண்ணி ஒரு சில காட்சிகளை இந்தப் பதிவில் எழுதுகிறேன்.

நமது கவுண்டமணி அவர்கள், ஒரு நாள் வழக்கம்போல படப்பிடிப்பிற்கு தனது காரில் பயணித்திருக்கிறார். அப்போது ஒரு இடத்தில், ஒரு பேருந்து இவரது வண்டியினை இலேசாக இடித்துவிடவே, இவர் கோபப்பட்டு வண்டியிலிருந்து இறங்கி அந்த ஓட்டுனரை நோக்கி விரைந்திருக்கிறார். அந்த ஓட்டுனரும் இவரை அடையாளம் கண்டு கொண்டு, அவர் என்ன சொல்ல வந்தாரோ அதை கண்டு கொள்ளாமல், அருகிலிருப்போரிடம் "இங்க பாருங்க நம்ம கவுண்டமணி சார், சார் வணக்கம், நீங்க ரொம்ப நல்லா நடிக்கிறீங்க, உங்க காமெடிதான் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்" அப்படின்னு அவரு பேசிக்கிட்டே இருக்காரு. அதற்கு கவுண்டமணி அவர்கள், "அதெல்லாம் இருக்கட்டும், வண்டிய பார்த்தது ஓட்ட மாட்டீங்களா? எனக்கு ரொம்ப கோபம் வருதுன்னு" சொன்னபிறகும், அந்த ஓட்டுநர் மற்றும் சுற்றி இருந்தவர்கள் இவரைப்பார்த்து சிரித்தவண்ணம் இருந்திருக்கிறார்கள். உடனே அவர் வெறுப்புடன் படப்பிடிப்பிற்கு சென்றுவிட்டார், அங்கு இயக்குனருடன் நடந்ததை பற்றி சொல்லி, "நான் என்ன சொன்னாலும், நான் சண்டைக்குப் போனாலும், சிரிச்சிக்கிட்டே இருந்தாங்க" என்று முடிக்க,  அந்தக் காட்சியினையே படத்தில் வைத்துவிட்டார்கள்.

அப்படி வைக்கப்பட்ட காட்சிதான் "டேய், யாரவது சண்டைக்கு வாங்கடா" என்று "உனக்காக எல்லாம் உனக்காக" படத்தில் இடம்பெற்று இருக்கும். 

இதை படத்தின் இயக்குனர் சுந்தர்.சி அவர்கள்  ஒரு பேட்டியில் சொல்லியிருந்தார். இதுமாதிரி எண்ணிலடங்கா காட்சிகள் உள்ளன. எனக்கு நினைவிலிருக்கும் ஒரு சில காட்சிகளை இந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறேன்.

இதைப்போலவே வின்னர் படத்திலும், நடந்த நிகழ்வைக் கொண்டு படமாக்கியதாக இயக்குனர் கூறியதாக ஞாபகம். அந்தப் படத்தின்போது வடிவேலு அவர்களுக்கு காலில் எதோ பிரச்சனை இருந்ததாகவும், அதனால் அந்த படம் முழுவதும் அந்தப் பிரச்சினையினையே அந்தக் கதாப்பாத்திரத்திற்கு படம் முழுவதும் கொஞ்சம் இழுத்து இழுத்து நடப்பது போல உருவாக்கியதாகவும் கூறிக் கேள்விப்பட்டதுண்டு.

முதன்முதலில் நான் எழுத நினைத்தது "காதலிக்க நேரமில்லை" படத்தில் வரும் ஒரு காட்சியினைப் பற்றியதுதான். அந்தப் படத்தில் நாகேஷ் அவர்கள், அவர் காதலிக்கும் பெண்ணின் தந்தையிடம், அவரது பெண்ணை படத்தில் நடிக்க வைத்தால் அவர் மிகப்பெரிய பணக்காரர் ஆகலாம், மேலும் தனது தந்தை முன்பே கால்மேல கால் போட்டு அமரலாம் என்று சொல்வார். அதற்கு அவர், உடனே "அய்யய்யோ, அதெல்லாம் தப்பு, என்னோட முதலாளி அவர் முன்னாடி அதெல்லாம் கூடாது, அது மரியாதை இல்லை " என்று சொல்வர். இதை மேலோட்டமாக பார்த்தால், ஒரு சாதாரண காட்சியினைப் போலத் தோன்றும். அனால், சற்று யோசித்துப் பார்த்தால், என்னதான் தன்னிடம் திடீரென பொருள் வந்து சேர்ந்தாலும், தான் இத்தனை நாட்களாய் வேலை பார்த்த தன்னுடைய முதலாளி முன்னாள் கால்போட்டு அமர்வதை, அவருக்கு செய்யும் அவமரியாதையாய் என்னும் ஒரு உண்மையான வேலையாள்/விசுவாசியின் எண்ணம் விளங்கும். இதை வேண்டுமென்று வைத்தார்களா அல்லது எதேச்சையாக அமைந்ததா என்று சொல்ல முடியாது, அந்தக் காட்சிக்கு உயிர் கொடுப்பது, அந்தவொரு வசனம்தான்.

அடுத்ததாக குணா படத்தில் வரும் ஒரு காட்சியினைப் பார்ப்போம். அந்தப் படத்தில் கமல் அவர்கள், அவரது காதலிக்கு உணவு வாங்கி கொடுத்து சாப்பிடச் சொல்வார். அவர் சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை பொறுமையாக காத்திருந்து பின்னர் அந்தப் பெண் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன். "என்னது எனக்கு பசிக்கலையான்னா கேக்குற, பயங்கர பசி, என்ன செய்ய தட்டு ஒண்ணுதான் இருக்கு. அதனாலதான் காத்துக் கொண்டு இருந்தேன்" என்று சொல்வார். அதே வேகத்தில் அந்த பெண் சாப்பிட்டு மீதம் வைத்ததை கீழே தட்டிவிட்டு அதில் சாப்பாட்டை போட்டு சாப்பிடுவார். எனக்கு என்னவோ இது வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு காட்சியாகப்பட்டது. குணா எனும் கதாப்பாத்திரம் தான் உயிராய் நினைக்கும் காதலியின் மீத உணவை (கழிவை) கொட்டிவிட்டு அதே தட்டில் உணவு போட்டு சாப்பிடுவது. இதில் மேலும் கவனிக்க வேண்டிய மற்றொன்றுன்று, அவர் அந்த தட்டை சுத்தம் செய்ய மாட்டார்.  

இந்தக் காட்சி இடம்பெற்ற திரைப்படம் எதுவென்று ஞாபகம் இல்லை, அந்தக் காட்சியில் இளவரசு அவர்கள் மளிகைக்கடை நடத்திவருவார். அப்போது ஒரு சிறுவன் வந்து 10 ரூபாய் கொடுத்து "எங்க அம்மா புளி வாங்கிட்டு வர சொன்னாங்க" என்று சொல்வான். அதற்கு அவர் "இந்த காசுக்கு புளி கொடுக்க முடியாது" என்பார். அந்த சிறுவன் அடம்பிடித்து நிற்பான், உடனே அவர், கை நிறைய புளியினை உருட்டி எடுத்து வருவார். சிறுவனை ஒரு விரலை மட்டும் நீட்டச் சொல்வார். அவனும் நீட்டுவான், உடனே அந்த புளி உருண்டையில் அந்த விரலை குத்திக் கொண்டு செல்லச் சொல்வார், அதாவது அந்த காசுக்கு அவ்வளவுதான் புளிவரும் என்று சொல்வார். பணத்தின் மதிப்பை அழகாக காட்சிப்படுத்தியதோடு, நம்மவர்களின் குசும்புத் தனத்தையும் சிறப்பாக காட்டி இருப்பார்கள். குறிப்பாக இந்த மாதிரியான சிறு கடைகள், டீ கடைகள் என மக்கள் அடிக்கடி புழங்கும் இடங்களில் அதன் கடை முதலாளி ஆகட்டும், அங்கு வரும் மக்கள் ஆகட்டும் இதுபோல மிகவும் குறும்புத்தனமான நடந்துகொள்வார்கள். என்னை போன்ற சிறு கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர்கள் இதை நேரடியாக அனுபவித்து இருக்கக் கூடும். 

அடுத்த பதிவில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த, எம்முடைய வாழ்க்கை முறையினை பிரதிபலித்த ஒரு காமெடி காட்சியினை பதிவு செய்கிறேன் மேலும் சில திரைக்காட்சிகளோடு.

இதையெல்லாமா எழுதுவாய்ங்க? - பாகம் இரண்டு

மனதிற்குள் எழும் எண்ணங்கள் பலவற்றையும், "இதையெல்லாமா எழுதுவாய்ங்க" என்று கட்டுரை எழுதாமல் விட்டது உண்டு. வெகு சிலவற்றை மட்டுமே ஒரு குறிப்பெடுத்து வைத்துக் கொண்டதுண்டு, பின்னாளில் நேரம் கிடைக்கும்போது அதை விரிவாக எழுதலாம் என்று. அப்படிப்பட்ட கட்டுரையில் ஒன்றுதான் இது. ஏற்கனவே இந்த தலைப்பில் ஒரு பாகம் எழுதி இருந்தேன். ஆகவே இரண்டாம் பாகம் எழுத வேண்டுமென்பது எனது நீண்டநாள் ஆசையாக இருந்தது. ஆனால் அது முதல் பாகத்தின் கருவாக இருக்க வேண்டும், உரு வேறாக இருக்க வேண்டுமென்பதில் தெளிவாக இருந்தேன். அன்றாட வேலைகளை முடித்துவிட்டு நமக்கென தனியாக நேரம் ஒதுக்கி தனிமையில் எழுதுவது ஒன்று. இப்போது இருக்கும் ஊரடங்கில்   குடும்பம் குடும்பமாக தனிமையில் இருப்பதால், தனியாக தனிமைப்படுத்திக கொண்டு எழுதுவது சிரமமாக இருக்கிறது. நம்முடைய எழுத்துக்களும் எண்ணங்களும் அனைவரோடும் ஒத்துப்போக வாய்ப்பில்லை. நமது மன நிலையினை ஒத்த சிலருக்கும், அதை புதிதாக ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே ஒத்துப்போகும். அதனால் எழுதுவதென்று ஆகிவிட்டது,நமக்குத் பிடித்துப் போனால் பதிவிடலாம் என்று துணிந்து பதிவிட்டுவிட்டேன்.

நேரம் கிடைக்கும்போது ஏதாவதொரு "blog/website"இல் இருக்கும் கட்டுரைகளைப் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். அப்படிப் படிக்கும்போது, நமது அப்போதைய மன நிலையினையொத்த பதிவுகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்போம். அதை ஏன் எழுதி இருப்பார் என்று யோசிக்க தோன்றும்?  நாம் எழுதுவது யாராவது ஒருவருக்காவது பிடித்து போக வாய்ப்பு உண்டு. அப்படி அவர் அந்தக் கட்டுரையினைப் படிக்கும்போது, எந்தமாதிரியான மன நிலையில் இந்த கட்டுரையினை எழுதியிருப்பார் என்று ஒரு சில வினாடிகள்,  யோசித்துப் பார்க்க துண்டினால் போதும், அந்தக் கட்டுரைக்கு அதுவே மிகப் பெரிய சன்மானம். குறைந்தபட்சம் இதையெல்லாம் ஒரு கட்டுரைன்னு இவன் எப்படி எழுதினான், அப்படின்னு திட்டினாலும் மனம் மகிழத்தான் செய்யும்.

சில நேரங்களில் நீங்களே இதை நேரடியாக அனுபவித்து இருக்கக் கூடும். அன்றாடம் செய்தித் தாள்களை வாசிக்கும் பழக்கம் உடையவர்கள், பெரும்பாலும் அவர்களுக்கு பிடித்த செய்திகளை தேடி தேடி படிப்பார்கள். உதாரணத்திற்கு விளையாட்டில் ஆர்வம் உள்ளவர்கள் கடைசி பக்கத்தில் அதிக ஆர்வம் காட்டுவார்கள். செய்தித்தாளை முழுவதும் படிக்கும் பழக்கம் வெகு சிலருக்கு மட்டுமே இருக்கும்.

அப்படி, சில பகுதிகளை ஒதுக்குபவர்கள்கூட, ஒரு சில சந்தர்ப்பங்களில், உதாரணத்திற்கு சலூன் கடையில் காத்திருக்கும்போது, கிடைக்கும் துண்டு பேப்பரில் அவர்கள் அதுவரை படிக்காத பகுதியாக இருந்தாலும் படிக்க நேரிடும். அப்படி அவர்கள் படிக்கும்போது, ஒருவேளை அதில் அவர்களுக்கு பிடித்துப் போனால், அன்றிலிருந்து நாளிதழ் வாசிக்கும்போது,அதுவரை ஒதுக்கிவைத்த பகுதியினையும் சேர்த்து படிப்பார்கள். அதுமாதிரி, எனக்கு தோன்றுவதை எழுதுகிறேன், அதை படிப்பதும் பிடிக்காது போவதும் அவரவர் முடிவிற்கே விட்டுவிட்டு நகர்ந்துவிட முடிவு செய்துதான் இதை பதிவு செய்கிறேன்.

தலைப்பு பிடித்தோ,
பொழுது பிடித்தோ (bore)
எதோ ஒன்று பிடித்து (my blog link)
இங்கு வந்தபின்,
இதை படித்துப் பிடித்தாலும்,
பிடிக்காது படித்தாலும்,
பிடிக்காவிடிலும்
படிக்குமளவிற்கு சொற்களை
படி நிறைய வைத்திருக்கிறேன்,
வேண்டுமெனில் மடிநிறைய
அள்ளிச் செல்லுங்கள் - இல்லையெனில்
தட்டிவிட்டு செல்லுங்கள் (skip / comment)

பி.கு: நாளிதழின் அனைத்துப் பகுதியினையும் படிக்கும் பழக்கம் எனக்கு கிடையாது, குறிப்பாக ஒரு நாளிதழில் வரும் வாசகர் பக்கம், ஒரு நாள் எதேச்சையாக படித்தபோது, எனக்கு பிடித்துப்போகவே, நான் தவறாது படிக்கும் பகுதிகளில் அதுவும் ஒன்றாகிப் போனது.

இதே மாதிரியான முந்தைய பதிவு # https://anbanvinoth.blogspot.com/2014/06/blog-post_23.html

நான் ரசித்தவை - Tumbbad (2018)

"ஊரடங்கு அமலில் இருக்கும் இந்த நேரத்தில் நிறைய நேரம் கிடைப்பதால் அதை குடும்பத்துடன் செலவிடும் நேரம்போக மீதமிருக்கும் நேரங்களில் நல்ல படங்கள் பார்ப்பதற்கும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறேன்". இப்படி எழுத வேண்டுமென்றுதான் ஆசை, ஆனால் நிலைமை தலைகீழ், சராசரி நாட்களைக் காட்டிலும் அதிக நேரம் அலுவலக வேலை பார்க்க வேண்டி உள்ளது. என்னதான் வீட்டில் தனித்து இருந்தாலும், அலுவலகப் பனி இருப்பதால் வழக்கமான நாட்களாகத்தான் செல்கின்றன பெரும்பாலான வார நாட்கள். வார இறுதியில் கிடைக்கும் நேரத்தில்தான் கொஞ்சம் இதுபோன்ற படங்களுக்கும், கட்டுரைகளுக்கும் நேரம் ஒதுக்க முடிகிறது. அந்த வகையில் நான் ஏற்கனவே பார்த்து ரசித்த படங்களும் அடங்கும். அவ்வாறு என்னை வெகுவாக கவர்ந்த ஒரு படத்தைப் பற்றித்தான் இந்த பதிவில் எழுதுகிறேன். 2018-ஆம் ஆண்டு "Hindi" மொழியில் வெளிவந்த "Tumbbad" படம்தான் அது. பேராசை பெரு நஷ்டம் என்ற மையக்கருவை தாங்கி வந்த படம் இது.

இந்தப் படம் எவ்வாறு உருவானது என்பது பற்றிய தகவல் சுவாரசியமானது, இந்த கதையினை எழுதியவர் அவருடைய நண்பரிடம் இருந்து ஒரு சிறு குறிப்பாக அவருடை பதின்வயதில் கேட்டு இருக்கிறார். பின்னர் அதை மெதுவாக மெருகேற்றி பல வருட கோர்ப்புகளுக்குப் பிறகு அதை ஒரு திரைக்கதையாக உருவாக்கி இருக்கிறார். பின்னர் அதற்கு சரியான தயாரிப்பாளரை அணுகி அதை படமாக்கி பார்த்தும் திருப்தி அடையாமல், மீண்டும் கதையினை மெருகேற்றி கடைசியாக உருத்தரித்திருக்கும் படம்தான் இந்த "Tumbbad". தன்னுடைய கதையினை ஒரு ரசிகனாக அமர்ந்து பார்த்து திருப்தி ஆகாமல், மீண்டும் படைக்கப்பட்ட படம் இது. ஒரு படைப்பாளியிடம் இருந்து வரும் படைப்புகளானது, படைப்பாளியின் கோணத்தில் இருந்து மட்டும் பார்க்காமல் அதை காண்பவராது/ரசிப்பவரது கோணத்திலும் பார்த்து அதை வார்த்தால்தான் அந்த படைப்பானது முழுமை பெறும்.

ஒரு படைப்பாளிக்கு, அவருடைய எண்ணங்களை அவருடைய விருப்பம்போல செய்யவிட்டால் அதற்கு பலனாக இதுபோன்றதொரு அற்புத படைப்புகள் கிடைக்கும் என்பதை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது இந்த படம். 

இந்தப் படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும் அத்தனை தெளிவாக, அழகாக படம் பிடிக்கப்பட்டு இருக்கும். இந்தப் படத்தின் மிகப் பெரிய ஒரு சொத்து என்று சொன்னால் அது ஒளிப்பதிவுதான், அத்துணை அழகாக இருக்கும். ஒளிப்பதிவிற்கு எடுத்துக்காட்டாக பலவற்றைக் கூறலாம், அந்த சின்னஞ் சிறு வீட்டில், கைவிளக்கு ஒளியில் அற்புதமாக படமாக்கியிருப்பார்கள். அந்த முதியவர் இறப்பை காட்சிப்படுத்தியிருப்பது, ஓடத்தில் பயணம் செய்வது, நகரத்து தெரு என் அடுக்கி கொண்டே போகலாம். கதைக்களமானது சுதந்திர இந்தியாவிற்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் நடப்பதாக எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்காக அவர்கள் அமைத்திருக்கும் காட்சி அமைப்புகள், அதனை ஒளிப்பதிவு செய்த விதம் - ஆகா அத்தனை பிரமாதம். இசையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் பெரும்பங்காற்றி இருக்கிறது, இவை எல்லாவற்றையும் ஒரு அழகிய மாலையாக உருவாக்கிய பெருமை திரைக்கதை மற்றும் இயக்குனரை சேரும்

இந்த படத்திற்கு அவர்கள் எடுத்திருக்கும் இடம் மிக அற்புதமாக இருக்கும், சபிக்கப்பட்ட கிராமத்தில் எப்போதும் மழை பெய்து கொண்டே இருக்கும், அந்த கிராமத்துக் கடசிகளைக் காணும்போது, நம் மீது மழை பொழிவது போல இருக்கும். அந்த அளவிற்கு, கதையினையும் காட்சியினையும் வைத்து இருப்பார்கள். நான் ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் பிறந்ததால் இதுபோன்ற மழை காட்சிகளை அதிகம் ரசிப்பதுண்டு (தாகம் அதிகம் :)).

ஆனால், மழையே பெய்யாதிருப்பது எப்படி ஒரு சாபமோ, அதுபோல மழை பொழிந்துகொண்டே இருப்பதும் ஒரு சாபம்தான். 

குழந்தைப் பருவம், இளமைப் பருவம், முதிர் பருவம் என மூன்று காலங்ககளிலும் கதையினை நகர்த்தியிருப்பர். படத்தின் இறுதிக் கடசியில் தன்னுடைய தவறை உணரும் நேரத்தில் கதைநாயகன் எடுக்கும் முடிவும், அதன் பிறகு அவரது மகன் எடுக்கும் முடிவும் மிக அற்புதம். கதையில் வரும் அத்தனை கதாப்பாத்திரங்களுக்கும் ஆடை வடிவமைப்பும் அவ்வளவு பிரமாதமாக இருக்கும். மொத்தத்தில் அனைவரும் பார்த்து ரசித்து வரவேற்க வேண்டிய ஒரு அற்புத படம்தான் இந்த "Tumbbad"

ஒளிப்பதிவு, திரைக்கதை, காட்சி அமைப்பு, இசை, இயக்கம் மற்றும் நடிப்பு என அனைத்து தரப்பும் தத்தமது பணிகளைச் செவ்வனே செய்து அற்புதமாக வந்துள்ளது. படக்குழுவினருக்கு என்னுடைய பாராட்டைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். மீண்டும் இது போன்றதொரு படைப்பை அவர்களிடம் இருந்து எதிர்பார்த்துக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் பல ரசிகர்களில் நானும் ஒருவன்.  பேராசை பெரு நஷ்டமாகாத்திருக்க வேண்டும்!!! :) 

மொட்டைக்கும் முழங்காலுக்கும் - பாகம் இரண்டு

வயதிற்கும், நமது அணுகுமுறைக்கும், எண்ணங்களுக்கும் சம்பந்தம் உண்டா என்பது தெரியவில்லை. ஒருவேளை, நமக்கு கிடைக்கும் அனுபவங்களை பொறுத்தே, இவை அனைத்தும் அமைகிறதா? எது எப்படியோ, இந்தக் கட்டுரையானது சில கருத்துக்கள் பற்றி, பலரும் ஒரேயொரு நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருக்க எனது மனம் மட்டும் வேறுமாதிரியான நிலைப்பாட்டை கொண்டுள்ளதாக எண்ணி எழுதப்பட்ட ஒன்று. அதனால், இது தவறெனத் தெரிந்தால், படித்தவுடன் உங்கள் மனதிலிருந்து அழித்து விடவும்.

இருபத்தொன்றாவது நூற்றாண்டில் இருக்கும் நம்மில் பலரும், சாதியினைப் பற்றி பேசுவதோ, அதில் பாகுபாடு பார்ப்பதோ மிகப் பெரும் பாவமாகவும், அதே வேளையில் பிற்போக்கான சிந்தனை உடையவர்களாகவும் பார்க்கும் மனநிலையில் இருப்பதாகவே எண்ணுகிறேன். நாம் உண்மையில் அப்படித்தான் இருக்கிறோமா?, சற்று எனது மனதின் கேள்விகளை இங்க வைக்கிறேன்.

நாம் உண்மையில் அப்படி  பார்க்காமல்தான் இருக்கிறோமா? என்று எண்ணுகையில், ஒரு கேள்வி எனக்கு மனதில் பட்டது. காலையில் பல் துலக்கும்போது நாம் பயன்படுத்தும் தண்ணீரானது "Wash Basin"-இல் இருக்கும் குழாயில் அல்லாமல், கழிப்பறையில் கழிவறையின் அருகில் இருக்கும் குழாயில் இருந்து என்னால் வாய் கொப்பளிக்க முடியுமா? என்றால், அதற்கு என்ன விடை சொல்வதென்று தெரியவில்லை. இரண்டும் ஒரே தொட்டியிலிருந்து வரும் தண்ணீர்தான் என்றாலும், அதை மனது ஏன் ஏற்க மறுக்கிறது? சுத்தம், சுகாதாரம், நாகரிகம் என்று பல காரணங்களை அடுக்கலாம், ஒரு உதாரணத்திற்குத்தான் இதை எடுத்துரைத்தேன். அட, தண்ணீர் வேண்டாம், கழிவறையில் பயன்படுத்தும் "Cup" ஐ எடுத்து அதில் தண்ணீர் நிரப்பி முகம் கழுவகூட மனம் ஏன் ஏற்க மறுக்கிறது? மொட்டைக்கும் முழங்களுக்கும் முடிச்சு போடுகிறேனோ? அவரவற்கு அவரவர் கருத்து நியாயமாய்படுகிறது.

சாதியத்தை வெறுக்கிறோம் என மார்தட்டும் அனைத்து ஊடகங்களும் விளம்பர இடைவெளியில் ஒளிபரப்புவது என்னவோ "சாதி தாங்கிய "" விளம்பரங்களைத்தான். அந்த விளம்பரங்களை எடுத்தவர்களும்,அதில் நடித்தவர்களும், அதை வியாபாரமாக்கியவர்களும் என யாவரும் நவயுக நாயகர்கள்தான் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அதற்காக எதையும் நான் உயர்த்திப் பிடிக்கச் சொல்லவில்லை. தீவிர பற்று கூடாது, அப்படியே இருந்தாலும் அது பிறரைப் பாதிக்கக் கூடாது. ஒன்றை தீர்க்கமாக எதிர்ப்பதால் மட்டுமே நாம் நம்மை ஒரு தெளிவான சிந்தனை கொண்டவர்களாக, தொலைநோக்கு பார்வையாளர்களாக கருத்தாக கூடாது என்பதுதான் எனது வாதம். ஒவ்வொருவருடைய பார்வையும் ஒவ்வொரு மாதிரியாக இருக்கும்.

சாதி / மதம் என்று இன்னும் பெயரிடப்படாத பல பாரபட்சங்களை நாம் நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் கடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறோம். அதற்கு இன்னும் பெயர் வைக்கவில்லை.

காலத்திற்கு ஏற்ப மக்களும் அவர்களது பழக்கவழக்கங்களும் மாறிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. சிலர் அவர்களாக மாறுகிறார்கள், பிறர் காலப் போக்கில், மாற்றம் அடைவது தெரியாமலே மாறிவிடுகின்றனர். இப்பொழுது சரியென்றுப்டுவது, பின் வரும் காலங்களில் தவறாகாது தெரியலாம். அதுபோல இப்போது தவறாகபடுவது பின்னாளில் சரியாகப்படலாம். ஆகவே, வாழும் காலத்தில் மனதிற்கு பிடித்தபடி, பிறரை நோக செய்யாது வாழ்வதே பெரு வாழ்வாக இருக்கும். சக மனிதர்களை அவர்கள் வாழும் காலத்திலேயே மதிக்கவும், அன்பு பாராட்டவும் கற்றுக் கொள்ள சொல்கிறேன்.

இதே மாதிரியான முந்தைய பதிவு # https://anbanvinoth.blogspot.com/2014/11/blog-post_11.html

பனை

தலை நனைக்க,
மழை மறுக்கவே,
தலை மழித்து
மயிரறுந்து நிற்கிறது -
யாரோ எவரோ,
இதற்கோ எதற்கோ,
நட்டு வைத்தோ,
விட்டு வைத்தோ
வளர்ந்த பனை...

என்னடா விளம்பரம் - II

நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு எனது பதிவினைப் பதிவிடுவதற்கு  ஏற்றாற்போல, இந்தக் கட்டுரையின் தலைப்பும் பொருத்தமாக வந்துள்ளதாகக் கருதி இந்த கட்டுரையினை எழுதுகிறேன்.

சமீபத்திய விளம்பரங்களில் என்னை மிக வெகுவாகக் கவர்ந்த விளம்பரம் என்றால் அது, Fevicol விளம்பரம்தான். இந்த விளம்பரத்தில் கிட்டத்தட்ட மூன்று நான்கு தலைமுறைகளைக் காட்டியிருப்பார்கள், நமது கலாச்சார மாற்றங்களையும் தெளிவாக காட்சிப்படுத்தியிருப்பார்கள். பாடல் வரிகளும் இவ்விளம்பரத்திற்கு ஒரு உயிரோட்டம் கொடுத்திருப்பதாகவே நான் கருதுகிறேன்.

விளம்பரத்தின் ஆரம்பத்தில், கருப்பு வெள்ளையிலிருந்து தொடங்கியிருப்பார்கள். அப்போதைய கலாச்சாரத்தையும் காட்டியிருப்பார்கள். அந்தக் காட்சியானது 10-15 வினாடிகள் வரும், அந்த மிகக் குறுகிய இடைவெளியில் எவ்வளவு சொல்ல முடியுமோ அவ்வளவு சொல்லியிருப்பார்கள். வீட்டிற்கு வந்த மருமகள் அவ்வளவு அடக்கமாக, கட்டுப்பாடாக இருப்பது போல அந்தக் காட்சியானது இருக்கும். புது மணப்பெண் பவ்வியமாக தரையில் அமர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருப்பார், அவரது மாமனாரோ அருகில் ஒரு நாற்காலியில் கம்பீரமாக அமர்ந்து இருப்பார். அடுத்தடுத்து வரும் காட்சிகளில் நாம் கடந்து வந்த காலங்களை தெளிவாக காட்சிப்படுத்தியிருப்பார்கள்.

கணவனும் மனைவியும் கை கோர்த்து நடிப்பதை அநாகரிகமாக கருதிய காலத்தில் ஆரம்பித்து, இருவரும் அன்யோன்யமாக ஒரே "Sofa"வில் அமர்ந்து இருப்பதுவரை காட்சிப்படுத்தியிருப்பதைத்தான் நான் குறிப்பிட்டு சொல்கிறேன்.

நாட்டாமை வீட்டுக்கு புதுப்பொண்ணு வந்தா...
கூடவே வந்தது "Two Seater Sofa"... 

நாட்டாமை வீட்டுக்கு வந்தது "Sofa",
நாட்டாமைகாரம்மா "Sofa" ஆச்சுது... 

நாட்டாமை தங்கச்சி மணக்கோலம் போட்டா
"Sofa"வும் மாறிச்சி கெட்டப்பை மாத்தி... 

ஆனது இப்போ ராஜம்மா "Sofa"
ஆனது இப்போ ராஜம்மா "Sofa"
..
..

என்னதான் பல தலைமுறைகளைக் கடந்தாலும், காலங்களைக் கடந்தாலும் பல சூழ்நிலைகளைக் கடந்தாலும் - இவை அனைத்தையும் தாண்டி உறுதியாய் நிற்கும் அந்த "அசைக்க முடியாத" நம்பிக்கையினை மிக அழகாக காட்சிப்படுத்தியது வெகுவாக பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒன்று.  இத்தனை தலைமுறை/வருடங்கள் கடந்தும் நிலைத்திருக்கும் அந்த "Sofa" வின் உறுதித்தன்மைக்கு "Fevicol"தான் காரணம் என்பதை காட்சியின் மூலம் மட்டுமே கொடுத்திருப்பது இன்னொரு சுவாரசியம். ஒட்டுமொத்த சிறப்பையும், அவர்களுடைய பொருளுக்கு மட்டுமே கொடுக்காமல், அதைச் செய்பவரை முன்னிலைப்படுத்தி கொடுத்திருப்பது - மிகச் சிறப்பு. இறுதியாக பாடலை  முடிக்கும்போது மிகச் சிறப்பாக இருக்கும்.

அட கல்யாணம் பண்ணாலும் இல்லேன்னாலும்
"Sofa" வ பண்ணு மனசு விரும்பி...  

Similar Previous Post

நம்ம ஊரு நாட்டாமைகள்

இராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற இதிகாசங்களில் வரும் கதாப்பாத்திரங்கள் ஆகட்டும், நமது மன்னர் ஆடசிக் காலத்தில் ஆகட்டும் - பெரும்பாலும் பலரும், தர்ம நெறியில் வாழ்வு மேற்கொண்டதை நமக்கு   எடுத்துச் சொல்கின்றன.

"நம்முயிர்க்கு மேல - மான மரியாதை
மானம்  இழந்தாலே - வாழத் தெரியாதே"

உயிருக்கு மேலாக தமது மனத்தை பெரிதாய் கருதி வாழ்ந்தோர், வாழ்வோர் பலர். அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தம்கூட நஞ்சுதான். அதுபோலத்தான் இந்த மானப் பிரச்சினையும், அதீத கட்டுப்பாடானது - வறட்டு  கௌரவம் இன்னும் பல பிரச்சினைகளுக்கு வித்திட்டுவிடுகிறது. தான் செய்த சத்தியத்திற்கு கட்டுப்பட்டு, அதை மீற முடியாது போனதால்தான், அவையில் கட்டுண்டு கிடந்தார் பீஷ்மர், அன்றவர் - எது தர்மம் ( சூழ்நிலைக்கேற்றாற்போல) என்று அறிந்து - அவையில் வெகுண்டிருந்தால், பாரதப் போரொன்று நிகழாது போயிருக்கும். இந்த மானப் பிரசினைதான் பல்வேறு விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகளுக்கும் காரணம் என்பதை மறுதலிக்க இயலாது. நான் இதை பற்றியெல்லாம் இந்தக் கட்டுரையில் எழுத எத்தனிக்கவில்லை.  இப்படிப்பட்டவர்கள் இன்னும் நம்மோடு இருக்கிறார்களா என்ற எனது கேள்வியே இக்கட்டுரையின் கரு.

சற்றே நிதானித்து யோசித்துப் பார்த்தால் - ஏன் இல்லை, என்ற பதில் என்னுள் விழுந்தது. சிறு வயதில், நாம் விளையாடும் பல போட்டிகளுக்கும் நடுவர் என்று ஒருவர் இருந்தே தீர வேண்டும். உதாரணத்திற்கு கிரிக்கெட் போட்டியை எடுத்துக் கொள்வோம். அப்படி நடுவராக இருப்பவரை எப்படித் தேர்வு செய்வோம், அதுவும் இரண்டு ஊர்களுக்கு இடையில் நடக்கும் போட்டியென்றால்?

இருதரப்புக்கும் பொதுவான ஒருவரைத்தான் தேர்வு செய்வோம். அவர் இருவருக்கும் பொதுவாகத்தான் இருப்பார். சில நேரங்களில் அவர் நமது எதிரணியினை சார்ந்தவராகக் கூட இருப்பார். இருந்தாலும் எந்நிலையிலும் நடுநிலை தவற மாட்டார். நடுவர் என்று இல்லை, விளையாடும் நபர்களில்கூட சிலர் இப்படித்தான் நியாயமாக நடந்து கொள்வர். அவர்களுக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் நீதிடா... நேர்மைடா... நியாயம்டா... அவ்வளவுதான்.

நண்பர்கள் இருவருக்குள்ளோ, அல்லது பிடிக்காத இருவருக்குள்ளோ ஒரு பிரச்சனை என்றாலும் நடுநிலை செய்வதற்கு ஒருவர் இருப்பார். அவர் பெரும்பாலும் இருவரின் நண்பராகவும் இருப்பார்.  அவர் மத்தியஸ்த்தம் செய்து வைத்தால் இருவரும் அமைதியாக ஏற்றுக் கொள்வார்கள். அந்தளவிற்கு அவர் மீது நம்பிக்கை வைத்து இருப்பார்கள், அதற்கு மிக முக்கிய காரணம் அவருடைய நடுநிலையாகத்தான் இருக்கும், மேலும் இருவர் மீதும் அவர் கொள்ளும் அக்கறையாகவும் இருக்கும்.

தன்னுடைய செயல் பிறரை காயம் செய்யக்கூடாது என்றெண்ணும் ஒவ்வொருவரும் நம்ம ஊர் நாட்டாமைகள்தான்...

நான் முன்பிருந்த இடத்தில், ஒருவர் ரிக்ஸா ஒட்டி பிழைத்துக் கொண்டிருந்தார், அவருக்கு ஒரு  கை இருக்காது. இருந்தாலும் அவர் எவர் தயவையும் நாடாது, தானாக உழைத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பார். அவரைப் பார்த்தாலே ஒரு "Energy" கிடைக்கும். அந்த அளவிற்கு அவர், சந்தோசமாக, தைரியமாக,  தெனாவெட்டாக, திமிராக தனது வழியில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார். தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று இருப்பார். எவரைப் பற்றியும் வீணாக பேச மாட்டார். ஒய்வு நேரத்தில், இருக்கும் ஒரு கையில் பீடியை இழுத்துக் கொண்டு, தானாக சந்தோசமாக பாடி கொண்டிருப்பார்.

"நான்தான்டா என் நாட்டுக்கு ராஜா" அந்த மாதிரி இருப்பார். தன்மானம் இழக்காது அடுத்தவர் உழைப்பை சுரண்டாது வாழும் ஒவ்வொருவரும் "நம்ம ஊர் நாட்டாமைகளே".

எனது பேருந்து பயணத்தின்போது நான் சந்தித்த ஒரு நடத்துனர் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தார். படியில் நிற்பவர்களை உள்ளே வர சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தார், ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் "மெதுவாக இறங்குங்கள், பஸ் நின்ன பிறகு இறங்குங்க" என்று சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தார். இது எல்லாரும் செய்வதுதான் - இவர் இதை சொல்லும்போது பலரும் அவரை சட்டை செய்யவில்லை, இருந்தாலும் அவர் அவரது பணியில் கவனமாக இருந்தார், ஒருமுறைகூட எவரிடமும் கடிந்து கொள்ளவில்லை. அவரது வார்த்தையில் ஒரு கனிவு இருந்தது.

பயணத்தின்போது தவறவிட்ட பணத்தை திரும்ப ஒப்படைத்த நபர் என்று அவ்வபபோது செய்திகளில் அடிபடும்போது "இன்னும் நல்லோர் இருக்கிறார்கள்"  என்று மனம் ஆனந்தம் கொள்ளும்.

சில போக்குவரத்து காவலர்களை உற்று நோக்கினால் அவர்கள் எவ்வாறு தங்களது பணியில் மெனக்கெடுகிறார்கள் என்பது விளங்கும். நான் பயணித்த சாலைகளில் என்னை சிலர் கவர்ந்து இருக்கிறார்கள். ஒரு சிலர், ஒழிப்பு பெருக்கி வைத்துக் கொண்டு "நிதானமாக செல்லுங்கள், "Signal" பார்த்து அதற்கு மதிப்பளித்து செல்லுங்கள், வேகம் அதிகரிக்கும்போது உங்கள் வீட்டை நினைத்துப் பாருங்கள். "Helmat" தலையில் போடுவதற்குத்தான், "Petrol Tank"-கிற்கு அல்ல" என்பதை மணிக்கணக்காக சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார்கள். ஒரு சில  காவலர்கள்,  "Signal" இல்லாத இடங்களில், நடனமாடுவது போல செய்து போக்குவரத்தை கட்டுப்படுத்துவார்கள்.

தன் தொழிலை ஆத்மார்த்தமாக செய்யும் எவரும் ஒரு வகையில் "நம்ம ஊர் நாட்டமைதான்". அவர்களுக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் நீதிடா... நேர்மைடா... நியாயம்டா... அவ்வளவுதான்

அட ஞான சூனியம்

இசையினைப் பற்றிய எனது புரிதல் மிகக் குறைவுதான், அதை  ரசிப்பது மட்டுமே எனக்கு தெரிந்த விஷயம், அதுவும்   எனது  மனதிற்கு  பிடித்திருந்தால்  மட்டுமே . இசையறிவு இருந்தால்தான் இசையினை ரசிக்க வேண்டுமென்பதில்லை, ரசிப்பதற்கு பல வழிகள் உள்ளது, அதற்கு முதலாவதாக ரசிப்பதற்கு நாம் செவி சாய்த்தாலே போதும்.இந்தக் கட்டுரையில், இசை பற்றிய புரிதல் இல்லாமல் நான்  ஏதாவது எழுதியிருந்தால்  சுட்டிக்  காட்டவும். எனக்கு  மிகப் பிடித்த  பாடல்கள்  பலவற்றுக்கும், பாடல்  வரிகள்  வெகு சிலவற்றிற்கு மட்டுமே முழுதாகத் தெரியும்,  மற்ற பாடல்களுக்கெல்லாம்  வெறும்  இசை  மட்டும்தான்  நினைவில் இருக்கும். மிகப்  பிடித்தமான பாடல்களுக்கே அப்படியென்றால் , பிற  பாடல்களைச்  சொல்லவே  வேண்டாம்.

பாடல்களை  ரசிக்கும்  எனது  நண்பர்களில் பெரும்பாலோனோர், அவர்கள்  மனதுக்கு  நெருக்கமான  பாடலின் அனைத்து  வரிகளையும்  நினைவில்  வைத்து இருப்பதைக்  கண்டு ,எனக்கு  நானே  கேட்கும்  கேள்வி  இதுதான். நாம் பாடல்களை ரசிப்பேன்  என்று  சொல்வது உண்மைதானா? அப்படியெனில், ஏன் நம்மால் பாடல் வரிகளை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை? ரசிகன் என்று சொல்லிக் கொண்டு நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்கிறோமா? அல்லது, இசையினை மட்டுமே ரசிக்கும் பழக்கம் உள்ளதா? நான் ரசிப்பது  இசையையா ? அல்லது  பாடல்  வரிகளையா ? அல்லது  இரண்டும்  கலந்ததா? சரி நிதானித்து யோசித்துப் பார்த்தால், இவை அனைத்தும்தான் எனது பதிலாக வந்தது, இதைத்தான் இந்தக் கட்டுரையில் நான் கொடுத்திருக்கிறேன். அதாவது  சில  பாடல்கள்  அதன்  வரிகளுக்காகவும், சில இசைக்காகவும்  சில இரண்டிற்காகவும்தான்.

மனதிற்கு நெருக்கமான பாடல்கூட, வரி மறந்து போகும்போது, அந்த இசையோடு "லா லா லா" என்று முணுமுத்து பாடலை நிறைவு செய்யும்போது தோன்றுகிறது - பாடகரும் ஒருவித இசைக் கருவிதான் என்று, அதனால்தான் பாடகர் பற்றி இந்தக் கட்டுரையில் எழுதவில்லை. பெரும்பாலான பாடல்களுக்கு உயிர்ப்பினைக் கொடுப்பவர்கள் பாடகர்கள்தான் என்றாலும், என்னை பொறுத்தவரை இசையினை முன்னதாகவும், பாடகரை அதற்கு அடுத்த இடத்திலும் வைக்கிறேன்.

ஒரு  சில  பாடல்களை , அது  பாடப்பட்ட  ராகத்தில்  (முறையில் ) இருந்து  வேறு  ஒரு  பாணியில், வேறு ஒரு முறையில், பாடினால் கூட ரசிக்கத்தக்கதாகத்தான் இருக்கும். உதாரணத்திற்கு , சதி  லீலாவதி  படத்தில்  கமல் அவர்கள் பாடுவது மாதிரி

மாறுகோ  மாறுகோ  மாறுகையி...
அடி ஜோருகோ ஜோருகோ..ஜோறுகயி

ஒரு சில ராகங்கள் மனதோடு லயித்துப் போகும்போது , அப்படி மனதோடு படுத்தூடும் பாடல்களுக்கு வேறு  சில வார்த்தைகளை  போட்டு  பாடும்  வழக்கமும்  உண்டு, என்னைப் போல் பலருக்கும் இருக்கும் என்று நம்புகிறேன் . உதாரணமாக நாம் பார்க்கும் வாசகங்கள்கூட அந்தப் பாட்டாக பாடும் தருணங்களும் வருவதுண்டு. சாலையில் வாகனத்தில் செல்லும்போது அறிவிப்புப் பலகையில் காணும்  "பாலங்களில்  (நீங்கள்)  முந்தாதீர் , வளைவுகளில்  (நீங்கள்)  முந்தாதீர் " வாசகங்கள், "காலங்களில்  அவள்  வசந்தம்" பாடலாக பாட வைக்கிறது இந்த வாசகங்கள்.

அடுத்த பாடலுக்கான(குறளுக்கான) ராகம்/தாளம் மட்டும் கொடுத்துள்ளேன், அது என்ன பாடல் என்று தெரியவில்லை, தெரிந்தவர்கள் தெரியப்படுத்தவும்.

அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ் ஆர்வலர்
புன்கணீர்  புருசல் தரும் 

பாடல் ராகம்/தாளம்#
தண்-ணென்ன-நன்னா.....-தன்-னண்ணா....-நன்-னா
தன்னா....நா-னென்னா

இந்தக்  கட்டுரையில்  குறிப்பிட்டு  சொல்ல  வேண்டிய  ஒன்று , மிகப்  பிடித்த  பாடலை  வேறு ஒரு வாத்திய கருவியில் (பாடுபவரையும் சேர்த்துதான்) கேட்கும்போது  அது  ஒரு  புது  விதமான  ஒரு ஈர்ப்பினை தருகிறது. இதில் , மேலும் குறிப்பாக சொல்வதென்றால் , ஒரு  சில இடங்களில்  சில ஏற்ற இறக்கங்களோடு கேட்டாலும்  அத்தனை  இனிமையாக இருக்கும். உதாரணத்திற்கு சில பாடல்களின் இணைப்பினை கொடுத்திருக்கிறேன்.

"தென்றல்  வந்து  தீண்டும்  போது"# 

"சங்கத்தில்  பாடாத  கவிதை" #

பல இன்னிசைக் கச்சேரிகளில் பாடுபவர் அவருடைய ரசிப்பிற்கு ஏற்ப சில பாடல்களில், சில இடங்களில் பாடுவதுண்டு. இதற்கு சிறந்த உதாரணமாக விளக்கு வச்ச நேரத்துல என்ற பாடல் எவ்வாறு உருவானது என்பதைக் கேட்டுப்பாருங்கள், பாக்கியராஜ் அவர்கள் கொடுக்க நினைத்த ஒன்றை, இளையராஜா அவர்கள் எவ்வாறு மாற்றிக் கொடுத்திருப்பார் என்பது புரியும்.

எந்தவொரு பாடலையும் அதன் உயிர்ப்பு குறையாது பாடினால் நிச்சயமாக ரசிக்கலாம். அதைவிடுத்து, பாடலை வேறு மாதிரி பாடுகிறேன்/ இசைக்கிறேன் என்று கொல்ல கூடாது. பழைய பாடல்களை இப்போதைய "Trend"கு மாற்றி பாடி/இசைத்து கொல்லும் சில பாடல்களை இதற்கு உதாரணமாக சொல்லலாம். இதுபோல பல பாடல்களை உதாரணமாக சொல்லலாம், ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் அத்தனை மெனக்கெடல்கள் உண்டு. ஒரே பாடலை பலவிதமாக ஒரே படத்தில் கொடுத்து அசத்தி இருப்பார் நம்ம அவர்கள். சொன்னால்தான் காதலா படத்தில் வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு வடிவில் கொடுத்திருப்பார்.

சொன்னால்தான் காதலா ... (மூன்று விதமாக)

தளபதியில் வரும் "சின்ன தாய் அவள்",வள்ளியில் வரும் "என்னுள்ளே  என்னுள்ளே" போன்ற என் மனதோடு நெருக்கமான பாடல்களை , மிக  மெதுவாக , அதுவும்  சிறிது  இடைவெளி  விட்டு  பாடும்போதோ, அதை  அப்படிக் கேட்கும்போதோ கூடுதலாக ஒருவித  உணர்வு  வருகிறது.

சில பாடல்களுக்கு "Humming" மட்டும் போதுமானது. அவதாரம் படத்தில் வரும் "தென்றல்  வந்து  தீண்டும்  போது" பாடலுக்கு "தன்ன-நன-நான-நான-நான-நான-நா......., தனன--நா" என்று முணுமுணுத்தாலே போதும், அந்த உயிர்ப்பு வந்துவிடும்.

பாடகரையும்/பாடலாசிரியரையும் இசையமைப்பாளரையும்  வேறுபடுத்தி காட்ட வேண்டுமென்பது இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கமல்ல. உடல்மேல்  உயிர்  வந்து ஒன்றுவது இயல்பே  எனும் விதிப்படி  - இசையும் , வரிகளும் ஒன்றோடொன்று கலந்தால்தான் அதற்கு  மதிப்பு  வலுப்படும். இதில் உயிரெது, மெய்யெது என பிரிப்பது அவரவர் ரசனையினைப் பொறுத்தது.

பி .கு:  என்னதான் சிறந்த இசையாய் இருந்தாலும், சிறந்த வரிகள் இருந்தாலும், பாடும்விதத்தில்  பாடினால் ,இசைக்கும் விதத்தில்  இசைத்தால்  மட்டுமே  ரசிக்க  முடியும்-இல்லையெனில்  வெறுத்து  விடும். ஒருவேளை  இந்தக்  கட்டுரையும் , நான் எழுத  வேண்டிய  விதத்தில்  எழுதாமல்  வேறு  விதத்தில்  எழுதியிருந்தால்  உங்களுக்கு  ஏற்படும்  அந்த  உணர்வுதான்  "அட  ஞான சூனியம்".

அந்த Angle-ல பார்த்தா எப்படி தெரியும்? இந்த Angle-ல பாருங்க

"கருத்து வேறுபாடு" பற்றிய பதிவுதான் இது.

ஒரு கருத்தில் - இரு நபர்களுக்கிடையேயோ, இரு ஊர்களுக்கிடையேயோ ஒருமித்த கருத்து ஏற்படாது போவதை கருத்து வேறுபாடு என்கிறோம். ஒரு நிகழ்வையோ, கருத்தையோ பற்றி ஒருவர் கூறும் விளக்கம் மற்றவருக்கு உடன்பாடு இல்லாது போவதைக் கூறலாம்; ஒருவருக்கு சரியெனப்படுவது மற்றவருக்கு தவறாக தெரிவதையும் கூறலாம்.

இதற்கு ஒரே வழிதான் இருக்கிறது - இருவர் தரப்பு வாதங்களையும் வைத்து எது? எப்படி? எப்போது? தவறாகிறது என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். சில நேரங்களில்

தவறென,
தவறாக எண்ணத்
தவறாதவையும்,
தவறாகின்றன...

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான அணுகுமுறை உள்ளது. அந்த முறையில்தான் அவரவர் பார்வையும் இருக்கும். சிலபேர்,  எதற்கெடுத்தாலும் கோபப்படுவார்கள். சிலர் எதையும் மிக எளிதாக எடுத்துக் கொள்ளமாட்டார்கள். சிலர் எதையும் எளிதாக எடுத்துக் கொள்வார்கள். அதனால், ஒவ்வொருவரது பார்வையும் எப்படிப்பட்டது என்பதை அறிந்து நடந்தாலே பல பிரச்சனைகள் தீர்ந்துவிடும்.

சிலபேர் இருக்கிறார்கள், தான் பிடித்த முயலுக்கு மூணு காலுதான் என்பதுபோல, தமது தரப்பு தவறை ஒத்துக் கொள்ளவேமாட்டார்கள்.

வடிவேலு மற்றும் சரத்குமார் இருவரின் ஒரு காமெடி காட்சியில், சரத்குமார் அவர்கள் தான் பார்த்த படத்தைப் பற்றிக்கூறுவார். அப்போது அந்தப் படத்தின் பெயரை "தங்கப்ப-தக்கம்" என்பார். அதற்கு வடிவேலு அவர்கள் "என்னது தங்கப்ப-தக்கம்-ஆ, அது தங்கப்பதக்கம்" என்று சொல்லி கிண்டல் செய்வார். இருந்தாலும் சரத்குமார் "நான் என்ன முட்டாளா? இல்லை இந்தப் படத்தோட போஸ்டர் அடிச்சவன் முட்டாளா?" என்று கூறி என்று அச்சிடப்பட்டிருக்கும் படத்த்தின் போஸ்ட்டரைக் காண்பிப்பார். கடைசிவரை அந்தப் படத்தின் பெயரை தங்கப்ப-தக்கம் என்றே சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். இது பொறுக்கமுடியாமல் இறுதியாக வடிவேலு அவர்கள் "அய்யா.... அந்தப் படத்தோட பெயர் தங்கப்ப-தக்கம்.... அப்படின்னே வச்சுக்கலாம்" என்று சொன்னதும், "என்னத்த.... வச்சுக்கிறது...?" என்று சரத்குமார் அவர்கள் தனது தவறை உணர்ந்து கோபம் கொள்வதுபோல அந்தக் காட்சி முடியும். அதனால, ஒருத்தரோட பார்வை என்னவென்று தெரியாமல் அவரிடம் மாட்டிக் கொண்டு முழிக்கக்கூடாது.

சில நேரங்களில் இருதரப்பிலும் நியாயம் இருப்பதுபோல தோன்றும். உதாரணத்திற்கு, ஒரு புறம் இருந்து பார்த்தால் நமது கண்களுக்கு 6 போலத்தோன்றும், மற்றோரு புறத்தில் இருந்து பார்த்தால் அதுவே 9 ஆகத் தெரியும். இருவரது பார்வையிலும் தவறிருக்காது; அவர்களது கோணத்திலும் தவறிருக்காது. இருந்தாலும், இருவரும் மற்றவரது கோணத்தில் இருந்து பார்த்தால் இந்தப் பிரச்னைக்கு முடிவு கிடைத்துவிடும்.

ஒரு படத்தில் தள்ளுவண்டி கடை வைத்திருக்கும் தம்பிராமைய்யாவிடம் வேலை செய்யபவராக சூரி நடித்திருப்பார். அவரிடம்

த.ரா:  சாம்பார்ல உப்பு இருக்கான்னு பாரு
சூரி: சாம்பாரை கிண்டி பார்த்துவிட்டு, உப்பு இல்லையே
த.ரா: சரி, ஒரு கரண்டி உப்பு எடுத்து போடு
சூரி: போட்டுட்டேன் முதலாளி
த.ரா: இப்போ பாரு
சூரி: சாம்பாரை கிண்டி பார்த்துவிட்டு, உப்பு இல்லையே
த.ரா: அடப்பாவி???

இந்த மாதிரி மத்தவங்க என்ன சொல்ல வர்றாங்க அப்படின்னே பல பேர் புரிஞ்சிக்கிறது இல்லை. நம்முடைய எண்ணங்களை சரியான நபரிடம்தான் பகிர்ந்துகொள்கிறோமா? என்பதை தெரிந்து நடந்தாலே நமக்கு தேவையில்லாத பிரச்சனைகள் உருவாகாது. இல்லையென்றால் "ஒரு மணி நேரமா விளக்கிச் சொல்லி கடைசியில - அண்ணனுக்கு ஒரு ஊத்தாப்பம்" அப்படிங்கிறதுமாதிரி ஏமாற்றம் அடைய நேரிடும்.

"நம்ம ஊர்ல இருத்து பக்கத்து ஊருக்கு எவ்வளவு தூரம்? "
   " - 2 km"
"சரி அப்ப, பக்கத்து ஊர்ல இருந்து நம்ம ஊருக்கு எவ்வளவு தூரம்?"
   "...!?...?"
"தெரியாதா....? விவரம் பத்தாதுடா..." 

இப்படி தமது தரப்பில் குறைந்தபட்ச நியாயம் கூட இல்லாமல் பலர் பிறர் மீது பழி சுமத்தி  கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள் .

சில சமயங்களில், தம்முடைய எண்ணங்களை அடுத்தவரது எண்ணமாக பாவித்துக்கொள்வார்கள். சிலமுறை நமக்குக்கூட இப்படிப்பட்ட அனுபவம் ஏற்பட்டிருக்கும். நமக்குத் தெரிந்தவர் நம்மிடம் போன் செய்து, நமக்குத் தெரிந்த, அவருக்கு பழக்கப்படாத இடத்திற்கு வழி கேட்டால்.

"அப்படியே அங்க வந்துட்டியா? அங்கிருந்து நேராகப் பார்த்தால் ஒரு சின்ன பெட்டிக்கு கடை தெரியும் (எல்லாப் பக்கமும் கடை இருக்கும்), அதிலிருந்து நேராக போனால் நீ போக வேண்டிய இடம் வந்திடும்" இந்தமாதிரி நாம் அந்த இடத்த்தில் இருப்பதுபோல பாவித்து அவருக்கு வழி சொல்வோம். நாம் சொல்லும் ஒவ்வொரு அடையாளமும், அவருக்கு தெள்ள தெளிவாக விளங்கியதாகவே நாம் பாவித்துக் கொள்வோம். ஆனால் சில நேரங்களில், அவர்களுக்கு நாம் கொடுத்த தகவல் போதுமானதாக இல்லாமல் குழம்பி இருப்பார்கள். இருந்தாலும், எப்படிச் சொன்னாலும் புரிய  மாட்டேங்குதே" என்று புழம்பிக்கொள்வோம்.

"கண்ணால் காண்பதும் பொய்; காதால் கேட்பதும் பொய்; தீர விசாரிப்பதே மெய்" என்பது போல எந்தவொரு நிகழ்வாயினும் அதன் உண்மைத் தன்மையினை தெரிந்து கொண்டு அதற்கேற்றார்ப் போல நமது செய்லகளை வைத்து இருக்க வேண்டும். இப்பொழுது இருக்கும் நவீன யுகத்தில் நமக்குக் கிடைக்கப் பெறுகின்ற பல செய்திகள் பெரும்பாலும்  வதந்திகளாகவே இருக்கின்றன. அதன் உண்மைத்தன்மை அறிந்து நடக்க வேண்டியது நாம் ஒவ்வொருவரது கடமையாகிறது. நமது மொபைலில்/கணினியில் நாம் என்னென்ன செய்கின்றோமோ அதையெல்லாம் ஒரு பெரும் தகவல்களாகத் திரட்டி அதை நம்மிடமே ஒரு வியாபாரமாக மாற்றுகிறார்கள். நமது தரப்பில் இருந்து பார்த்தால் "என்னுடைய தகவல்களை எப்படி இவ்வாறு வியாபாரம் ஆக்கலாம்?" என்று தோன்றும். இதையே அவர்களது கோணத்தில் இதற்கு பெயர் "Technology...Big Data"

அதனால அந்த Angle-ல பார்த்தா எப்படி தெரியும், இந்த Angle-ல பாருங்க.